De (h)eerlijke jaren 50
Maatschappij, werk & pensioen
Ga naar pagina 1, 2  Volgende Plaats reactie


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3470
Ma Mei 13, 2019 9:05 pm Reageer met quote

Een serie waarvan vorige week donderdag de eerste aflevering uitgezonden werd

Quote:
Wat deed jij altijd wanneer je thuiskwam uit school? Toon Ermers uit Langenboom vertelt over zijn jeugd in de jaren 50: "Iedereen had thuis een eigen taak als je uit school kwam."


https://www.anderetijden.nl/aflevering/796/De-heerlijke-jaren-50?fbclid=IwAR1Kzm2l3v6fXkDV6yWKhldNK2VEue7f9eq_AGbpSaU8q-OAgjY69yadVxM

Hoe was dat bij jou thuis? Moest je helpen in de huishouding, in de winkel, op de boerderij, of was je helemaal vrij om te doen en te laten wat je wilde?

Wij hadden geen groot gezin, drie kinderen. Mijn zussen waren al 9 en 10 toen ik geboren werd dus als er al werk aan 'de winkel' was thuis dan draaiden zij ervoor op. Een winkel hadden we dus niet, mijn vader was onderwijzer, maar mijn zussen kregen wel af en toe een klusje te doen, boodschappen halen, de afwas doen, maar niets heftigs dus. Op het platteland, in de (grote) gezinnen van boeren en tuinders was het meehelpen geblazen, er was nog maar weinig gemechaniseerd, de landbouwwerktuigen waren nog erg primitief, en er moest enorm gezwoegd worden om genoeg brood op de plank te krijgen voor alle monden

Wie heeft daar ervaringen mee gehad?



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Advertentie











Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12292
Ma Mei 13, 2019 11:04 pm Reageer met quote

Beginnetje van gezien. Lijkt me een leuke documentaire serie. Aantal dingen wel herkenbaar maar hoewel het geen vetpot was hadden wij het relatief goed omdat mijn vader in de bouw werkte en in de jaren van de wederopbouw er altijd wel werk was, soms vele kilometers verderop. Daar had je dan die levensgevaarlijke personenbusje voor, puur blik met een motor en een stuk of negen stoelen erin en zonder noemenswaardige veiligheidsvoorzieningen. Bij vorstverlet ging mijn vader rustig andersoortige klussen aan, zoals spruiten plukken bij een boer, met wiens zoon ik recent nog een heel prettig contact had. Meedoen met het huishouden was normaal, tafel dekken, afwas, kolen scheppen, boodschappen doen en meehelpen op het volkstuintje, om een paar dingen te noemen. Maar verder was de school het belangrijkste, ook voor mijn jongere broer en zus, toen ook nog op zaterdagochtend. Kerk en zondagsschool op de zondag en verder het gebruikelijke stramien van bruinbrood door de week en witbrood, beschuit en een gekookt ei bij het ontbijt op zondag. Soms zelfs een halfje melkbrood. Man wat een traktatie was dat! Evenals kaantjes en stroopjesvet (stroop met reuzel voor op de boterham) trouwens. Ik vind het overigens nog steeds allemaal lekker. Reuzel, rundvet en roomboter zijn nog steeds veel hoogwaardiger culinair vetten dan die fabrieksolie. Eet je veganistisch dan zou je kokos- of palmolie kunnen overwegen naast olijfolie. Dit terzijde.


ďNiemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Hizhi.o



Superlid
Superlid
Lid sinds: 14-8-2014
Antw.: 5079
Di Mei 14, 2019 12:25 am Reageer met quote

(nog) Niet gezien. Kan er dus niet aan refereren, kan me er wel ongeveer een voorstelling van maken wat er te zien zal zijn. Ga ik dus nog doen.

Vond het niet echt een heerlijke tijd. we deden 'ons ding' zonder dat ik daar iets specifieks bij voelde.
Wij zijn als gezin van 5 personen midden jaren vijftig van Rotterdam naar Brabant gegaan.
Met de Jamin fabriek mee.
Mijn vader werkte daar en na 12 jaar inwonen in Rotterdam was dit de kans op een eigen woning. Dus ja tegen deze binnenlandse emigratie. Na eerdere laatste momenten van 2 x nee tegen Canada en Zuid Afrika, hoewel daar het werk en een woning al geregeld waren.
Mijn moeder wilde steeds op het laatste moment niet. Kon denk ik ook haar moeder niet missen waar ze immers al 12 jaar inwoonde met ons gezin, na eerst oorlogsweduwe te zijn geworden en ook in de oorlog dus in dat huis woonde.
Enfin, dat laatste voor mijn tijd, hoewel wel een vette stempel op alle jaren daarna.

Brabant accepteerde ons niet, mijn moeder kon niet wennen, mijn vader woonde half op de fabriek die opgezet moest worden.
We werden als kinderen langs alle kanten gepest. Mijn moeder moest vaak duiken om niet mishandeld te worden. Zij zag er niet uit als een Brabantse met haar lange losse zwarte pijpenkrullen en geen hoofddoekje met krullers op zaterdag. de kleding te Rotterdams frivool waarschijnlijk. Als verzet is zij gaan werken. full time in een plaatselijk warenhuis, wij werden dus van kleins af aan sleutelkinderen.

Een grote schande in het Brabantse, wat het pesten extra voedde.
De taken thuis werden verdeeld over mijn moeder mijn zus en mij. Mijn vader was het niet eens met het werken dus die weigerde huishoudelijke taken. Mijn broertje was te jong (en te dwars).

Wij zijn jarenlang een eilandje geweest als gezin.
We hadden het financieel goed voor die tijd, twee werkende ouders.
Ons gezinsleven mag ik denk ik speciaal noemen.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


theDon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 2-5-2017
Antw.: 2809
Di Mei 14, 2019 12:26 am Reageer met quote

Tsja, toen was geluk heel gewoon!


Neem mij hoe ik ben, ook al ben je van mij geen fan.
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


LuciaTellez



Stamgast
Stamgast
Lid sinds: 2-5-2019
Antw.: 298
Di Mei 14, 2019 12:37 am Reageer met quote

Geboren in 1951, 6 jaar na de oorlog. De nasleep van de oorlog speelde in ons gezin een grote rol. Niet dat erover gesproken werd maar de spanning was dagelijks aanwezig. Ik vond het geen fijne tijd. Als ik aan die tijd terugdenk herinner ik me hoe sommige mensen in mijn omgeving een grote rol in mijn leventje toen speelden. Ze zijn het zich nooit bewust geweest natuurlijk.
Het waren soms kleine dingen die zů belangrijk waren dat ik die herinneringen koester. Als een rijk bezit.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12292
Di Mei 14, 2019 12:58 am Reageer met quote

Laten we uitkijken met idealiseren, Don, maar met je eens dat we toen toen heel veel dingen gewoon vonden. Of we er zo gelukkig mee waren is een ander verhaal. Met sommige dingen wel maar met andere dingen weer niet. Ik heb best wel last gehad van al dat ontzettend autoritaire gedoe van leerkrachten, soms politie of andere overheidsdienaren en soms ook wel familie, die er iets minder warme opvattingen op nahielden dan mijn ouders. Niet dat ik iets tegen heb op duidelijkheid en een zekere mate van hiŽrarchie maar dat afblaffen vanwege een al dan niet denkbeeldige chevron op een mouw heb ik nog steeds godsgruwelijk de pest aan, vooral in die periode opgelopen. Mijn opleiding in een ziekenhuis in Apeldoorn, ik noem geen naam, het Juliana Ziekenhuis, deed er ook niet echt goed aan. Daarna heb ik de GGZ gedaan, ik noem wederom geen naam, Zon & Schild in Amersfoort, waar ik een overgangsfase aantrof van sommige afdelingen, streng gedomineerd door de hoofdverpleegkundige en nog hangend aan fiks autoritair tot volstrekt anti-autoritair. Van die twee werelden heb ik niet geheel bewust, sommig inzicht wordt pas later duidelijk, het beste proberen vast te houden. Ik denk dat ik daar redelijk goed in geslaagd ben. Dat komt me in mijn huidige werk als praktijkverpleegkundige huisartsenzorg voor asielzoekers uitstekend van pas. Ik kan goed omgaan met de eindverantwoordelijkheid van de huisarts voor het pure medische handelen maar ik heb ook een zeer grote vrijheid, en dus verantwoordelijkheid, om zelfstandig te handelen met inachtneming van die eindverantwoordelijkheid. Ik drijf wat af van het topic maar we zijn nu eenmaal gevormd door de cultu(u)r(en) waarin we opgegroeid zijn.


ďNiemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Tympaan



Superlid
Superlid
Lid sinds: 8-11-2008
Antw.: 25920
Di Mei 14, 2019 10:59 am Reageer met quote

LuciaTellez schreef:
Geboren in 1951, 6 jaar na de oorlog. De nasleep van de oorlog speelde in ons gezin een grote rol. Niet dat erover gesproken werd maar de spanning was dagelijks aanwezig....


Dat komt mij wel bekend voor. Vooral mijn moeder had er nog lang moeite mee. Geboren in 1947 te Den Haag en veel zaken waren nog 'op de bon'. Woningen waren er ook niet dus woonden we in een achterkamertje in een Haagse volksbuurt. Een belabberde start. Maar ik groeide op zonder al te veel problemen en allengs kregen mijn ouders het beter. Maar die oorlog bleef een belasting, vooral voor mijn moeder Misschien zou je het tegenwoordig een trauma noemen. De neiging om alles te bewaren, bijvoorbeeld. Roestige zinken teilen, de kinderwagen waar ik als eerste en mijn drie zussen later in gelegen hebben, een soort metalen wandelwagentje waar we na de baby-leeftijd in vervoerd zijn en tal van andere zaken... Ze stonden nog in de berging toen ik al lang en breed volwassen was.. Die bewaarzucht is altijd gebleven.
Had je het dan eens over opruimen dan was de standaard uitdrukking "Jij hebt de oorlog niet meegemaakt". Alleen als we zeiden dat we het zelf konden gebruiken kregen we het wel mee...
Die uitdrukking kregen we ook steevast te horen als we iets moesten eten wat we niet lekker vonden. En het is nog lang een gevleugeld woord gebleven tussen broer en zussen...

Natuurlijk ben je als jongere nieuwsgierig wat er in die oorlogstijd gebeurd is. Maar beide ouders lieten nooit iets los en draaide het gesprek altijd een andere kant op. Pas veel later, toen mijn vader overleden was kwam er wat meer los. Van een uitermate beroerde jeugd naar een ellendige oorlog naar een moeilijke wederopbouw....

Dat het ondanks alles zo'n schat van een mens gebleven is mag gerust een wonder genoemd worden....


Ik zie ineens dat ik wel erg off topic gegaan ben. Sorry daarvoor, maar ik moest het even kwijt..



Faber quisque fortunae suae
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3470
Di Mei 14, 2019 11:46 am Reageer met quote

Hizhi.o schreef:
(nog) Niet gezien. Kan er dus niet aan refereren, kan me er wel ongeveer een voorstelling van maken wat er te zien zal zijn. Ga ik dus nog doen.

Vond het niet echt een heerlijke tijd. we deden 'ons ding' zonder dat ik daar iets specifieks bij voelde.
Wij zijn als gezin van 5 personen midden jaren vijftig van Rotterdam naar Brabant gegaan.
Met de Jamin fabriek mee.
Mijn vader werkte daar en na 12 jaar inwonen in Rotterdam was dit de kans op een eigen woning. Dus ja tegen deze binnenlandse emigratie. Na eerdere laatste momenten van 2 x nee tegen Canada en Zuid Afrika, hoewel daar het werk en een woning al geregeld waren.
Mijn moeder wilde steeds op het laatste moment niet. Kon denk ik ook haar moeder niet missen waar ze immers al 12 jaar inwoonde met ons gezin, na eerst oorlogsweduwe te zijn geworden en ook in de oorlog dus in dat huis woonde.
Enfin, dat laatste voor mijn tijd, hoewel wel een vette stempel op alle jaren daarna.

Brabant accepteerde ons niet, mijn moeder kon niet wennen, mijn vader woonde half op de fabriek die opgezet moest worden.
We werden als kinderen langs alle kanten gepest. Mijn moeder moest vaak duiken om niet mishandeld te worden. Zij zag er niet uit als een Brabantse met haar lange losse zwarte pijpenkrullen en geen hoofddoekje met krullers op zaterdag. de kleding te Rotterdams frivool waarschijnlijk. Als verzet is zij gaan werken. full time in een plaatselijk warenhuis, wij werden dus van kleins af aan sleutelkinderen.

Een grote schande in het Brabantse, wat het pesten extra voedde.
De taken thuis werden verdeeld over mijn moeder mijn zus en mij. Mijn vader was het niet eens met het werken dus die weigerde huishoudelijke taken. Mijn broertje was te jong (en te dwars).

Wij zijn jarenlang een eilandje geweest als gezin.
We hadden het financieel goed voor die tijd, twee werkende ouders.
Ons gezinsleven mag ik denk ik speciaal noemen.


Dit tekent voor mij die jaren 50/60 denk ik ook wel het meest. Die bizarre lappendeken van culturen die Nederland vormde, culturen die bovendien mekaar enkel afstootten. Ik heb daar niet erg onder geleden, zoals Hizhi en heel het gezin waarin zij opgroeide heel duidelijk wťl, maar ik heb het wel vluchtig kunnen ervaren op velerlei momenten op allerlei plekken buiten het kleine stadje in West-Friesland waar we opgroeiden.
Al fietste je maar een kilometer of 20 dat stadje uit bevond je je al in een totaal andere wereld. Je was ineens 'stadsmens' op het boerenland waar je absoluut niets te zoeken had zoals men je dat graag wel even aan je verstand bracht wanneer dat te traag werkte op de signalen die men afgaf.
Omgekeerd werden de jongens en meisjes die van buiten dat ongehoord verkrampt-burgelijke stadje van ons kwamen altijd graag door de 'eigen gemeenschap' bespot als 'achterlijke' boeren/boerinnen (in ons eigen dialect 'knepperts' genoemd) met een 'achterlijke' tongval. Er waren tal van dialecten in de dorpjes in de omgeving. Mijn vader was behalve onderwijzer ook muziekleraar en gas in verschillende naburige dorpjes blokfluitles. Hij kende die dialecten haarfijn uit mekaar en kon precies zeggen of iemand uit Blokker kwam, of Wervershoof, of Wognum. Dorpjes die op zowat een steenworp afstand van mekaar lagen. Die gesegregeerdheid zal vast overal in Nederland bestaan hebben. Die werd uiteraard mniet enkel geografisch bepaald, maar ook, nog veel sterker, in religieus opzicht. Was je protestant dan ging je niet met een katholiek om, die hadden zelfs hun eigen winkels, hun eigen voetbalclub, hun eigen school enz. . En daar kwam dan nog weer het standsverschil bij. In dat benepen stadje van ons waren er 'achterbuurten'. De mensen die daar woonden waren zwaar gestigmatiseerd. Het loutere feit daar je domicilie te hebben hield in dat je 'uitschot' was.
Wanneer we 'als stadsmens' in 'de echte stad' kwamen, Amsterdam, waren wij op onze beurt weer 'de boertjes van buut'n' en golden daar weer allerlei andere codes tussen verschillende wijken, standen, geloven...
Zo ingewikkeld.


Wat Hizhi overkomen is door haar migratie-achtergrond in eigen land is heel aangrijpend en zal er diep bij haar en de rest van het gezin hebben ingehakt, levenslange littekens nalatend. Een heel klein beetje kan ik dat vergelijken met de ervaringen die ik in Amsterdam in 'de Jordaan' opdeed, een wijk die toen nog 'van de jordanezen' was, en waar de mensen van buiten net zo op een eilandje verkeerden in de tijd dat ik hier net woonde. Maar ik heb daar gelukkig lang niet de narigheid van ondervonden als we van Hizhi hierboven lezen



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen


Laatst aangepast door NicolaasP op Di Mei 14, 2019 12:06 pm, in totaal 1 keer bewerkt
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


WillemijnF



Superlid
Superlid
Lid sinds: 5-8-2016
Antw.: 2758
Di Mei 14, 2019 12:01 pm Reageer met quote

Tympaan schreef:
LuciaTellez schreef:
Geboren in 1951, 6 jaar na de oorlog. De nasleep van de oorlog speelde in ons gezin een grote rol. Niet dat erover gesproken werd maar de spanning was dagelijks aanwezig....


(....)


Ik zie ineens dat ik wel erg off topic gegaan ben. Sorry daarvoor, maar ik moest het even kwijt..

Sommige off topic "uitglijders" beschouw ik als een cadeautje Tympaan. Mooi.
Ik ben van 1954 en mijn ouders waren in de oorlog zelf nog kinderen en hadden wel herinneringen maar geen trauma's aan de oorlog overgehouden. Mijn ouders trouwden jong en er was een traditionele rolverdeling. Vader was er ťťn van het Rotterdamse "niet lullen maar poetsen" type. Hij werkte in de haven en aarzelde niet om dubbele diensten te draaien en daardoor meer te verdienen. Mijn moeder was huisvrouw, zorgde voor haar twee dochters en naaide al onze kleren. Voor haar was werken buitenshuis uit den boze, want mijn vader ging er prat op dat hij zelf zijn gezin kon onderhouden. ("Mijn vrouw hoeft niet te werken"). Wij kwamen dankzij het harde werken van mijn vader en het spaarzame van mijn moeder niets tekort. Ons gezin was een typisch voorbeeld van de groeiende welvaart. We gingen op vakantie, kregen tv en een auto en de kinderen mochten "doorleren". We waren niet kerks en op zondagen gingen we lekker naar buiten. Mijn ouders waren jong genoeg om met ons in de bossen te ravotten, hardloopwedstrijden te houden en verstoppertje te spelen. Ik besef dat wij een heel gelukkige, beschermde en veilige jeugd hadden. Er was liefde en plezier. Nog steeds zijn mijn hoogbejaarde ouders tevreden over hun leven en waarderen ze het dat ze het zo goed hebben. Beiden kennen armoede uit hun eigen jeugd. Hoewel mijn eigen herinneringen vooral in de jaren zestig beginnen, ligt de basis wel in de jaren vijftig.



Met een Nederlander valt niet te discussiëren. Hij heeft tot het einde toe gelijk en daalt met deze zekerheid opgewekt het graf in.
Godfried Bomans 1913-1971
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


dagmar57



Superlid
Superlid
Lid sinds: 25-3-2017
Antw.: 2098
Di Mei 14, 2019 2:49 pm Reageer met quote

Ik ben geboren in 1957, dus van de jaren 50 herinner ik me niets en ook in de jaren 60 was ik nog jong. Mijn echte beleefwereld ligt in de jaren 70.

Als kind heb ik niets van de nasleep van de oorlog gemerkt, hoewel vooral mijn vader heel veel schade ervan heeft opgelopen (buitenkamp van Buchenwald gezeten), maar die zweeg er als het graf over, die heeft er pas na 45 a 50 jaar over verteld aan een goede vriend van mijn vader en deze mocht van mijn vader er een klein boekje over schrijven voor zijn 3 dochters. Ik kan je vertellen, ik lees elk jaar op 4 mei dat boekje nog eens door en ieder jaar doet het meer pijn over wat mijn vader is overkomen in die vreselijke oorlog.


Mijn jeugd is er vooral 1 van een veilige haven, mijn ouders waren niet rijk of welgesteld, wel qua bezittingen (daar hebben ze gelukkig later toen ze oud waren en de huizenprijzen enorm gestegen waren en ze hun hobbyboederij waar we altijd gewoond hebben verkochten de vruchten zelf nog van kunnen plukken).
We leefden buitenaf, in een boerenomgeving dus, rustig en gemoedelijk, tenminste zo heb ik als kind heel erg ervaren.

Mijn vader werkte en daarnaast was hij een soort hobbyboertje, we hebben van alles gehad, schapen, koeien en op het laatst paarden.
We hadden allemaal een eigen paard, op het moment zelf ervaarde ik dat niet als luxe, er waren meer kinderen in de buurt die dat hadden, maar achteraf heb ik vaak gedacht, wat had ik toch een onbezorgde jeugd. We moesten natuurlijk wel zelf meehelpen met het schoonhouden vd stallen en de schuur etc.

Mijn moeder was een hardwerkende vrouw, eigenlijk de spil waar het gezin om draaide, mentaal ijzersterk tot aan haar dood en dat kwam voor het grootste deel door haar onvoorwaardelijk vertrouwen in het geloof.
Ze zorde voor de boederij, de kinderen en ze hield er werkhuisje op na.

Ook maakte ze in de buurt een kantoor van een bedrijf schoon op zaterdagochtend en dan moesten mijn zussen en ik om de beurt meehelpen. Daar had ik een gruwelijke hekel aan, maargoed daar had mijn moeder geen boodschap aan en terecht ook. Very Happy

Als ik terug kijk op mijn jeugd, kan ik niet anders zeggen dat ik een hele fijne onbezorgde jeugd heb gehad en waar ik met name nu nog wel eens verbaast over ben is hoe vanzelfsprekend het was ondanks dat wij meisjes waren dat dit nooit een belemmering is geweest voor wat dan ook, nergens was iets iets van iets wat niet kon omdat we als meisjes opgevoed moesten worden, dus huishouden en voorbereiden op een huwelijk.
Nee integendeel, wij zijn opgevoed met het idee dat je altijd voor jezelf moest kunnen zorgen, ook financieel, best bijzonder eigenlijk als je de leeftijd van mijn ouders in acht neemt en ze nu ook weer niet echt hele moderne mensen waren qua normen en waarden.
En dit laatste is het beste wat ik van mijn opvoeding heb meegekregen, dat je de vrijheid had als vrouw om je leven zelf in te richten en blijkbaar heeft het aangeslagen bij alle drie hun kinderen, want zowel ik als mijn 2 zussen zijn nooit financieel afhankelijk geweest van een man en hebben allemaal altijd gewerkt (en nog steeds).


Ik heb altijd gewenst dat ik mijn kinderen dezelfde onbezorgdheid en veiligheid mee kon geven als ik heb gehad, maar dat is helaas niet gelukt.
Mijn ouders hebben het ondanks dat ze minder welvaart hebben gekend als ik en de oorlog hebben meegemaakt, toch een onbezorgdere jeugd aan hun kinderen meegegeven en dat maakt mijn respect naar hen toe alleen maar groter.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3470
Di Mei 14, 2019 3:52 pm Reageer met quote

dagmar57 schreef:


Ik heb altijd gewenst dat ik mijn kinderen dezelfde onbezorgdheid en veiligheid mee kon geven als ik heb gehad, maar dat is helaas niet gelukt.
Mijn ouders hebben het ondanks dat ze minder welvaart hebben gekend als ik en de oorlog hebben meegemaakt, toch een onbezorgdere jeugd aan hun kinderen meegegeven en dat maakt mijn respect naar hen toe alleen maar groter.


Maar Dagmar, jij moet als kind toch ook -net als ik bv- de Varkensbaai crisis meegemaakt hebben waarbij het een dubbeltje op zijn kant was of er een atoomoorlog tussen de VS en de USSR -met ons daar tussen- zou uitbreken... en de koude oorlog, de agressie vanuit de Sovjet-Unie om de Oostblok-landen in het gareel te houden (de inval in Tsjecho-Slowakije in 1968) en wellicht hun macht nog verder te willen uitbreiden, de verschrikkingen van de Vietnam-oorlog die we een tijdlang iedere avond op tv zagen, de terreurbewegingen in Duitsland en Noord Ierland, terroristen die ook hier terechtkwamen, de hard-drugs die hier hun intrede deden, de ziekte AIDS waar aanvankelijk geen kruid tegen gewassen leek en die iedereen kon treffen...Heb jij je zo veilig gevoeld? En wat is het verschil met je kinderen als ik zo vrij mag zijn je dit alles te vragen...?



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


barth.



Superlid
Superlid
Lid sinds: 9-9-2015
Antw.: 1106
Di Mei 14, 2019 5:27 pm Reageer met quote

Boeiend om de ervaringen van iedereen uit die tijd te lezen.

Ik ben zelf in 1952 geboren. In Den Haag, maar mijn ouders verhuisden naar Hilversum toen ik nog een baby was van een paar maanden oud.
De jaren 50 waren voor mij dus in Hilversum,
Hier een foto uit 1954 van de straat waar wij toen woonden
En de eerste 6 jaren van de jaren 60, toen woonden we in Baarn.

Mijn ouders waren niet gelovig. Mijn moeder was van jongsaf niet kerkelijk opgevoed. Mijn vader had in zijn jonge jaren het katholicisme van zijn opvoeding de rug toe gekeerd.

Ik was de jongste van het gezin. Drie oudere zussen.
In ons gezin speelden pijnlijke oorlogservaringen ook een rol, in die zin dat er niet zoveel over die oorlogstijd verteld werd, ook al was mijn oudste zus in de oorlogsjaren geboren. Pas veel later begreep ik dat mijn oudste 2 zussen eigenlijk halfzusters waren en werd het duidelijker welke oorlogsherinneringen en -ervaringen er speelden.

In de jaren 50 hadden we nog geen tv, wel radiodistributie aan de muur. Er was in het begin ook nog geen wasmachine. Ik kan me die wasstamper en die teil nog herinneren. En ook hoe blij mijn moeder was toen die eerste halfautomaat er kwam.
Het huis werd eerst verwarmd met een kolenkachel, een oude bunkerkachel nog uit de oorlogstijd. Later kregen we een oliekachel. IJskoude slaapkamers in de winter met mooie ijsbloemen op de ruiten. En dan genoot je van je warme bed, en het ijskoude zeil als je uit je bed stapte.

We hadden in de jaren 50 ook nog geen auto, maar mijn vader huurde er af en toe wel een.
Mijn vader werkte in Hilversum bij Philips, bij de NSF. En maakte als telecommunicatiedeskundige voor zijn werk af en toe ook verre reizen. Frankrijk, Spanje, Zweden, Egypte, en in 1959 werkte hij een half jaar in ArgentiniŽ. Er was kort sprake van dat het hele gezin misschien naar ArgentiniŽ zou emigreren, maar gelukkig is dat niet doorgegaan. In de pionierstijd van de computers in de jaren 60 werd hij een ingenieur datacommunicatie. En was hij ook actief bij de internationale standaardisatie met vergaderingen in Geneve.

Uit mijn kindertijd herinner ik me het vaak spelen op de heide, en in bomen klimmen en zwerven in bossen, en het kikkers of watervlooien vangen in sloten. Ik was graag buiten in de natuur.
Het was denk ik wel een onbezorgde tijd voor mij. Op een ding na.
Ik denk dan aan de leermoeilijkheden die ik ondervond gedurende mijn gehele schooltijd. Dat ik motorisch traag was, was ook een reden dat ik soms gepest op school en allerlei bijnamen kreeg. Te vaak het buitenbeentje of gezien worden als een buitenbeentje. Te veel aandacht.
Die leermoeilijkheden die me zo lang parten speelde, het overwinnen van die kwetsbaarheid, hebben misschien ook gemaakt dat leren nu nog steeds belangrijk voor me is.



Trend atmosf. CO2 (Mauna Loa)
25 jaar geleden: 358 ppm, 10 jaar geleden: 387 ppm, nu: 411 ppm.
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


theDon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 2-5-2017
Antw.: 2809
Di Mei 14, 2019 5:44 pm Reageer met quote

Ik ben opgericht in 1951 en was een zgn nakomertje.
Om maar wat te noemen, mijn zus was 18 jaar ouder.
We hadden een heel groot huurhuis met een enorme tuin er achter.
We woonden in een grote wijk maar een heel gemoedelijke wijk.
Mijn broers, ik had er 3, waren altijd bezig met sleutelen aan hun motors en auto's.
Daar was ik altijd bij en pluk ik nu nog de vruchten van.
Muziek speelde in ons gezin een grote rol, mijn broers speelde allemaal een instrument.
Mijn vader werkte in Hilversum en had de leiding van de radio afdeling van Philips aldaar.
Thuis repareerde hij voor familie en bekende, ook de radio's.
Begin jaren '60, werd het nog gezelliger bij ons, we namen 3 jongens in huis als opvang, ze kwamen uit Nieuw Guinea.
Ze speelden in een band en dat was natuurlijk kaasje bij ons thuis.
Ik leerde van hun gitaar spelen en speelde later ook in een band.
Wat mij opvalt is dat toen iedereen respect voor elkaar had.
Men hielp elkaar met dingen en men was veel gemoedelijker.
Mijn moeder ging s'avonds laat nog over straat naar familie en kennissen, dat kon toen nog.
In 1968 kwam ik van school af en begon als leerling electriciŽn en werkte mij op als zelfstandig monteur.
Kreeg ook jongens mee om hen op te leiden als monteur en dat was een vreselijk leuke tijd.
Ik werkte veel in de binnenstad van Amersfoort waardoor ik mij ging interesseren voor de geschiedenis van de stad.
Kortom, ik heb een heel leuke en fijne jeugd gehad!
Ik had altijd wel de pest in als ik door "oom" agent aangehouden werd omdat ik te hard op mijn bromfiets reed.
Toen werd ik er boos om maar momenteel denk ik van "ze moeten veel harder optreden"
Ik denk vaak aan vroeger terug en denk wel eens met sommige dingen van "vroeger was het toch beter" maar we moeten verder!



Neem mij hoe ik ben, ook al ben je van mij geen fan.
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


dagmar57



Superlid
Superlid
Lid sinds: 25-3-2017
Antw.: 2098
Wo Mei 15, 2019 1:52 am Reageer met quote

NicolaasP schreef:

Maar Dagmar, jij moet als kind toch ook -net als ik bv- de Varkensbaai crisis meegemaakt hebben waarbij het een dubbeltje op zijn kant was of er een atoomoorlog tussen de VS en de USSR -met ons daar tussen- zou uitbreken... en de koude oorlog, de agressie vanuit de Sovjet-Unie om de Oostblok-landen in het gareel te houden (de inval in Tsjecho-Slowakije in 1968) en wellicht hun macht nog verder te willen uitbreiden, de verschrikkingen van de Vietnam-oorlog die we een tijdlang iedere avond op tv zagen, de terreurbewegingen in Duitsland en Noord Ierland, terroristen die ook hier terechtkwamen, de hard-drugs die hier hun intrede deden, de ziekte AIDS waar aanvankelijk geen kruid tegen gewassen leek en die iedereen kon treffen...Heb jij je zo veilig gevoeld? En wat is het verschil met je kinderen als ik zo vrij mag zijn je dit alles te vragen...?


De Varkensbaai crises was in 1961/62 toen was ik vier/vijf, daar weet ik dus niets van.
De Vietnamoorlog was van 1955 tot 1975, daar heb ik ook niet heel veel van meegekregen, natuurlijk wel iets maar niet veel. Politiek was bij ons thuis geen veelbesproken onderwerp en ik was een laatbloeier dus ben heel lang naief en kind gebleven (misschien wel vandaar mijn gelukkige jeugd, alle ellende in de wereld bereikte me gewoonweg niet).
Ik ben me pas echt voor politiek gaan interesseren toen ik het huis uit ging, ik was toen 19, dus mijn politieke interesse begon eigenlijk pas echt eind jaren 70 en vooral de jaren 80 en is daarna altijd wel gebleven.
Ik heb in mijn twintiger jaren in een plaatselijke antikernbeweging gezeten, gingen we actie voeren Very Happy en wat ik nog wel heel goed weet is dat ik meeliep in antikernwapendemonstratie in Amsterdam in 1981, dat heeft echt veel indruk op me gemaakt en ik had het gevoel dat dat er toe deed op dat moment.
De IRA/ETA/RAF dat heb ik allemaal meegekregen.
Ik had in die tijd ook veel mensen om me heen die van alles en nog wat gebruikten qua drugs, heb veel gezien, maar ik persoonlijk had er niets mee, dus ben er nooit een gebruiker van geweest. (heb ik achteraf altijd wel bijzonder gevonden dat ik me zo rustig in het drugswereldje kon begeven zonder het zelf te gebruiken).
Aids kan ik me ook niet herinneren dat dat toen al speelde.

Kortom, mijn jeugd en tienertijd was heel onbezorgd en veilig omdat ik me niet bewust was van wat er allemaal gebeurde in de wereld. Dat besef kwam pas in mijn twintiger jaren en daarna.

Wat mijn kinderen betreft, dat heeft te maken met prive omstandigheden en daar ga ik hier verder niet op in en heeft niet zozeer te maken denk ik met de tijd waarin ze opgroeiden maar meer met persoonlijke omstandigheden en de gevolgen daarvan.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


WillemijnF



Superlid
Superlid
Lid sinds: 5-8-2016
Antw.: 2758
Wo Mei 15, 2019 8:10 pm Reageer met quote

theDon schreef:
Ik ben opgericht in 1951 en was een zgn nakomertje.
Om maar wat te noemen, mijn zus was 18 jaar ouder.
We hadden een heel groot huurhuis met een enorme tuin er achter.
We woonden in een grote wijk maar een heel gemoedelijke wijk.
Mijn broers, ik had er 3, waren altijd bezig met sleutelen aan hun motors en auto's.
Daar was ik altijd bij en pluk ik nu nog de vruchten van.
Muziek speelde in ons gezin een grote rol, mijn broers speelde allemaal een instrument.
Mijn vader werkte in Hilversum en had de leiding van de radio afdeling van Philips aldaar.
Thuis repareerde hij voor familie en bekende, ook de radio's.
Begin jaren '60, werd het nog gezelliger bij ons, we namen 3 jongens in huis als opvang, ze kwamen uit Nieuw Guinea.
Ze speelden in een band en dat was natuurlijk kaasje bij ons thuis.
Ik leerde van hun gitaar spelen en speelde later ook in een band.
Wat mij opvalt is dat toen iedereen respect voor elkaar had.
Men hielp elkaar met dingen en men was veel gemoedelijker.
Mijn moeder ging s'avonds laat nog over straat naar familie en kennissen, dat kon toen nog.
In 1968 kwam ik van school af en begon als leerling electriciŽn en werkte mij op als zelfstandig monteur.
Kreeg ook jongens mee om hen op te leiden als monteur en dat was een vreselijk leuke tijd.
Ik werkte veel in de binnenstad van Amersfoort waardoor ik mij ging interesseren voor de geschiedenis van de stad.
Kortom, ik heb een heel leuke en fijne jeugd gehad!
Ik had altijd wel de pest in als ik door "oom" agent aangehouden werd omdat ik te hard op mijn bromfiets reed.
Toen werd ik er boos om maar momenteel denk ik van "ze moeten veel harder optreden"
Ik denk vaak aan vroeger terug en denk wel eens met sommige dingen van "vroeger was het toch beter" maar we moeten verder!

Mooi verhaal Don, leuk om zo wat over jouw achtergrond en die van anderen te horen.
Ik heb nog wel een vraag over het volgende dat je schreef: Mijn moeder ging s'avonds laat nog over straat naar familie en kennissen, dat kon toen nog.. Wat is er in Amersfoort aan de hand dat vrouwen ( neem ik aan, maar misschien ook mannen?) nu 's avonds niet meer over straat kunnen? In mijn stad speelt dat totaal niet, dus ik wil het graag begrijpen.



Met een Nederlander valt niet te discussiëren. Hij heeft tot het einde toe gelijk en daalt met deze zekerheid opgewekt het graf in.
Godfried Bomans 1913-1971
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3470
Zo Mei 19, 2019 11:31 am Reageer met quote

https://www.youtube.com/watch?v=DPzoydLh5YY

Kleine kokette Katinka. De (h)eerlijke jaren 50 liepen nog even door in die eerste jaren 60. Hoe symbolisch kan dit songfestival-liedje daarvoor staan, zeker wanneer je het nu terug luistert/ziet.
Wat was (leek) de wereld nog onschuldig.

ps Dagmar: bedankt nog voor je antwoord (helemaal duidelijk natuurlijk)



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3470
Ma Mei 20, 2019 3:54 pm Reageer met quote

Wandelen jullie ook zo graag door Memory Lane ?
Ik betrap me er toch wel vrij veel op, maar helemaal niet omdat ik zulke dierbare herinneringen aan vroeger heb, het een zoveel mooiere tijd vond. Niet dat vormt daar de reden van, maar zo bedacht ik me net: de afstand.

Wanneer je midden in een stad woont met hoge dicht op elkaar staande gebouwen om je heen, daar ook veel verblijft, en na lange tijd op een strand over de zee uitkijkt, alleen maar een rechte horizon ziet en heel erg veel hemel, dan is dat een weldaad, dan drink je zo'n gewaarwording, die zuig je diep in je op.
Zo kun je ook lang aaneen verblijven in een ruimte van data die alleen maar van doen hebben met de actualiteit, en het vervolgens als net zo'n weldaad ervaren eens diep in het verleden te duiken. Niet omdat dat fraai is (ik vind die kale horizon ook niet echt fraai), maar omdat het een buitengewoon prettig gevoel van ruimte geeft, in dat laatste geval niet visueel maar temporeel.
Zopas op de terugweg van boodschappen doen dacht ik terug aan een winkel die zich 45 jaar geleden bevond in een pand waar ik voorbijliep. Niet omdat ik zulke dierbare herinneringen aan die winkel had, maar vanwege de weldaad zo'n eind terug te kunnen kijken in de tijd.

Hetzelfde maar weer op een andere manier heb ik dat met dromen. Terugdenken aan nog verse dromen, ze zo goed mogelijk te recapituleren is ook zo'n weldaad, althans zo voelt het, omdat je je van die altijd maar reŽle wereld eventjes in een volledig surreŽle wereld kunt onderdompelen.
Allemaal heerlijke uitstapjes, lekker heerlijk weg in je hoofd, eventjes.



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Adamm



Stamgast
Stamgast
Lid sinds: 11-8-2008
Antw.: 542
Vr Mei 24, 2019 12:56 am Reageer met quote

ff een weekje weggeweest:

In het begin van de jaren 50 had Ned. ca 10/11 miljoen inwoners. HEERLIJK.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12292
Vr Mei 24, 2019 1:15 am Reageer met quote

Adamm schreef:
ff een weekje weggeweest:

In het begin van de jaren 50 had Ned. ca 10/11 miljoen inwoners. HEERLIJK.

Vertel. Wat was daar zo heerlijk aan?



ďNiemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Hizhi.o



Superlid
Superlid
Lid sinds: 14-8-2014
Antw.: 5079
Vr Mei 24, 2019 2:08 am Reageer met quote

NicolaasP schreef:
Wandelen jullie ook zo graag door Memory Lane ?
Ik betrap me er toch wel vrij veel op, [...]


Ik merk bij mezelf dat het me steeds vaker overkomt.
En soms ben ik ook in staat om mijn kijk op zaken in het verleden bij te stellen. Een wijziging aan te brengen in gemoedsrust.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Pagina 1 van 2 Ga naar pagina 1, 2  Volgende

Plaats reactie