Word gratis lid     Inloggen
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Home
Magazine
Foto van de Dag
Filmpjes
Recepten
Prikbord
Fotowedstrijd
Blogs
Forum
Kranten
Clubs
Tutorials
Agenda
Leden
50plusser.nl
Ditjes en datjes van alledag
Voorpagina
Berichten
Forum
Foto's
Links
Club info
Leden
Agenda
Aanmelden
 

Hoe ik mijn man verloor


Lieve Rieke met veel belangstelling heb ik jou verhaal gelezen over hoe jij je man verloor.


Ook jouw verhaal Waterfiets, heb ik in mijn hart bewaard.


Door jullie openheid, durf ik nu ook jullie te vertellen hoe ik mijn man verloor.


Het is 5 jaar geleden gebeurd.


Hij was goed gezond op een verhoogde bloeddruk, die onder controle werd gehaald met medicijnen, en hij had af en toen aanval van zware pijn door galsteentjes.


Hij kreeg weer zo een zwaar aanval van pijn. De huisarts adviseerde ons om de operatie te laten gebeuren en de galblaas te verwijderen. Volgens hem was het een eenvoudig ingreep die tegenwoordig word gedaan via een kijkoperatie. We besloten het advies van de huisarts te volgen. Het heeft niet lang geduurd.


Hij werd opgenomen, en op dezelfde dag ’s middags geholpen.


‘s Avonds waren wij, mijn kinderen en ik bij hem op bezoek. Het leek dat alles volgens het boek verliep.


De volgende dag ’s morgens ging ik hem ophalen met onze jongste dochter.


Thuis aangekomen voelde hij zich al niet lekker en had veel pijn in de operatie streek. Hij dacht dat het normaal zou zijn. Hij wilde niet eten, en ging naar bed. De pijn werd alleen maar erger. Tegen 22,00 uur ’s avonds, de huisartspost gebeld. De telefonische doorgegeven recept hielp niet. Tegen 2,00 uur ’s nachts belde ik naar spoedhulp. De arts was snel er bij. Nadat hij mijn man onderzocht, belde hij een ambulance, en vertelde me dat het een ernstig geval was omdat mijn man zijn darm bleek niet meer te werken. Met alle spoed werd mijn man terug naar het ziekenhuis gebracht.


Zo gauw we binnen waren, werd hij in een bed geplaatst in de afdeling van ‘eerst hulp.’ Een arts assistente was langs geweest, Mijn man kreeg een infuus en dat was alles. De spoed was over.


Op mijn vragen van: ‘waar blijft de chirurg die hem geopereerd heeft?’- en - ‘Hoe moet nu verder?'- Hij heeft zo een grote pijn? Help hem a.u.b.’ –werd mij gewoon gezegd dat de specialist was al gebeld en dat alles in orde was.


De rest van de nacht heb naast mijn man gestaan en was ik getuig van zijn onnoemelijk lijden, binnen in een ziekenhuis, op de eerstehulppost afdeling, De eerste chirurg was ’s morgens rond 8,00 binnen gekomen. Hij kwam langs mijn man, heeft hem niet onderzocht, en heeft mij gezegd:


‘Geen zorg, Mevrouw. Het is niets ernstig. Het zou een steentje achter gebleven zijn in kanaal. We zullen een echografisch onderzoek doen.’


Mijn man werd weer opgenomen en ik moest naar huis.


‘s Middags kwam ik terug op bezoekuur. Hij lag daar in bed met het infuus, hij had nog geen specialist gezien, hij had nog geen onderzoek gehad. Voor de pijn kreeg hij alleen paracetamol. Ze hadden bij hem een katheter in de blaas aangebracht, maar hij plaste al niet meer. Na drie uur ’s middags werd pas de echografie gedaan. Ze kon niets zien zegt de zuster. De arts was daarna ook niet bij hem geweest.


’s Avonds kwam ik terug. Mijn kreeg probleem met ademhaling. Hij kreeg benauwd. Ze hebben een internist geroep en die heeft hem een masker zuurstof aanbevolen.


Ik zag mijn man achteruit gaan, en vond dat de arts hem in de steek liet. Heb hulp gevraagd aan de huisarts, maar die vertelde me dat hij niets kon doen.


Ik ben naar de polikliniek gegaan, vroeg om met de chirurg van hem te spreken, maar hij had geen tijd voor mij. Ik moest mijn telefoonnummer achter laten. Hij zou mij bellen. Inderdaad, hij belde me. Omdat ik bezorgd was met de pijn van mijn man, zou hij morfine voorschrijven. Verder moet ik geen zorg maken, want de patiŽnt werd goed geholpen met de beste wat de hij kon doen.


’s Avonds kwam ik terug. Ten spijt van de morfine dosering, had mijn man nog veel pijn. Hij zag grauw uit. Kon moeilijk adem. Een assistent van de chirurg nam bij hem bloed af in zijn puls, en kwam daarna snel terug om hem naar de intensive care te brengen. Op mijn vraag naar wat gaande was, kreeg ik geen antwoord. Wel kreeg ik te horen wat die arts-assistente aan mijn man vertelde:


‘Menner, u hebt meer aandacht nodig. U bent veel zieker dan we dachten.’


In de intensieve care aangekomen, was er geen plaats meer voor niemand, maar zijn bed kon in de hoek blijven. Hij zou blijven ter observatie, heeft een verpleegster van de nieuwe afdeling mij verteld. Ook heeft ze gezegd dat ik niet bij hem mocht blijven, maar dat ik ’s nachts mocht bellen om over zijn toestand te vragen.


Ik ging naar huis met mijn hart in mijn hand. Verschillende keren heb ik gebeld, en de verpleger kon mij alleen vertellen dat mijn man bleek erg triest te zijn en was ook heel stil.


Om 6,00 uur ’s morgens werd ik gebeld van uit de intensive care. Ik moet komen met mijn kinderen.


Snel ging ik naar toe. Mijn man lag nu in de grootste kamer van de afdeling. Hij was beland in een groot adem nood. Hij had niet meer geplast en had enorm pijn. De verpleegster die bij hem was, vertelde mij dat de internist was al gebeld. Hij zou snel komen. Die is aangekomen na 12,00 uur ’s middags. Ik zat naast mij man te huilen. De kinderen mochten niet bij ons blijven. Toen de arts kwam moet ik weg. Hij zou mijn man gaan intuberen en in coma brengen. Ik nam afscheid van hem maar spreken kon ik niet. Ik kreeg werkelijk geen woord uit mijn mond. De tranen spraken voor mij. Ik heb mijn man gekust en hij met wanhoop in zijn ogen en met mijn hand vast in zijn hand, heeft met moeite mij vertelde:


‘Õk ben niet bang om te sterven. Vergeet niet dat ik zielsveel van je houd.’


Ik ging naar buiten. Hij werd geÔntubeerd


Daarna kregen als familie een gesprek met de internist. Hij gaf mijn man geen 12 uur meer. Het was volgens hem absoluut niet meer mogelijk hem te redden. Toen vertelde hij wat met hem aan de hand was. Maar ze hadden dat ontdekte toen het al te laat was.


Mijn man heeft nog 3 dagen geleefd, maar hij is niet meer bij kennis geweest.


10 dagen na zijn opname voor de kijkoperatie, stierf hij.


Zijn lichaam, kregen we terug in plasticzak gesloten en in al opgesloten kist. Hij mocht niet eens meer aangeklede worden voor het afscheid. Zijn lichaam was snel in staat van ontbinding gegaan.


Hij werd mij ontnomen door medische en communicatie fouten.


Nadat ik zijn medische dossier gevraagd en gekregen had, hebben mijn kinderen die verpleegkunde zijn mijn man zijn dossier bestudeerd, en vele fouten geconstateerd. We besloten om een klacht in te dienen bij de inspectie voor de gezondheidszorg. De klacht werd serieus genomen en onderzocht. We hebben verschillende ontmoetingen gehad met de directie van het ziekenhuis, met de chirurg, met het hoofd van de verpleging van de afdelingen waar mijn had gelegen. De artsen die fouten hadden gemaakt, hebben dat moet erkennen en bij ons hebben ze zich moet verontschuldigen.


Ik hoop dat ze daar van geleerde hebben om meer aandacht te besteden aan de patiŽnten. Die zijn geen nummer. De zorg moet volgens mij meer menselijk worden. We komen liefde voor elkaar te kort.


Ten spijt alle excuses, krijg ik mijn man nooit meer terug.


Esperanza.







Geplaatst door esperanza42
24 september 2012 15:39




Reacties van clubleden

Je reactie
Het is alleen mogelijk te reageren wanneer je ingelogd bent.
_
Naam_Wachtwoord_




_
Lottie3524 september 2012 17:21
Esperanza,
Ik ben nu héél, héél verdrietig en zo met je begaan.
Je man weet er niets meer van maar jij, jij zult dit steeds met je meedragen.
Wat moet dát verschrikkelijk zijn.
Ik hoop dit nooit mee te maken.
Wat moedig om dat hier neer te schrijven.

Adjeleijten.124 september 2012 19:08
Esperanza
Als je dit leest word je heel erg stil hoe kunnen ze zo met iemand omgaan dit is verschrikkelijk voor jou en je kinderen en het is iets wat je altijd bij je blijft dragen bedankt dat je het met ons wilden delen maar vergeten doen jij en je kinderen dit nooit.
Groetjes Adje
_





_
Havelaarm6224 september 2012 21:00
Wat vreselijk Esperanza, om zo je liefste te zien lijden en dat ze er ook niets
aan doen. Je hoort dit nog zo vaak, wanneer is een mens geen nummer meer.
Dit verhaal vertellen zal je met tranen in je ogen geschreven hebben,
wat zal dit nog pijn doen.
Wens je veel sterkte, groetjes Minke

Walpurga.124 september 2012 22:57
Lieve Esperanza.
Met verbijstering en verbazing en groot respect voor jou, jouw verhaal gelezen, wat een verdriet, ik moet hier zelfs een paar maal door slikken, vreselijk. Wat kunnen mensen, en dan nog wel doktoren, iemand voor een verdriet aandoen en net zoals je schrijft, excusses, ja mooi, maar jij bent je man en de kindereen hun vader, kwijt.
Inderdaad we leven in een consumptie maatschappij, zijn een nummer en ach wat krijgen zij ?, een berisping en ze moesten jou en je kinderen excuus aanbieden, ja en dat was het dan.
Ik werd de 3e dag 's avonds tegen 11:00 uur door het ziekenhuis gebeld, dat ze hadden mijn man met spoed naart afd. Cardeologie gebracht, want z'n bloeddruk was veel te hoog en hij had een hartslag van 220, toen ik zei, moet ik de kinderen waarschuwen en naar het Ziekenhuis komen, toen kreeg ik het tel. nr. van afd. Cardeologie en moest ik het maar aan hen vragen, daar werd ik afsgescheept met: we hebben uw man een medicijn ingespoten en we denken dat hij daarop goed zal reageren, en.... de kinderen behoefden niet gewaarschuw te worden, we hoefden niet te komen, maar ik mocht 's nachts nog wel bellen als ik daar... ja, ja, behoefte aan had. wat een stel onbenullen !
Ik heb die hele nacht geen oog meer dicht gedaan, en heb tegen 03:00 uur het Ziekenhuis gebeld, hoe het met mijn man was, nu op dat moment leek, ja het leek, maar ze wisten al lang hoe laat het was, maar het leek iets beter te gaan en nee, ik hoefde niet te komen. 's Ochtends tegen zes uur, werd ik door het Ziekenhuis gebeld, ze hadden een vervelende mededeling (als of het om ik weet niet wat ging), voor mij, man man was voor goed ingeslapen. Mijn wereld verging, alles om mij heen storte als het waren in. mijn lieve man, voor altijd kwijt. Heb de kinderen gewaarschuwd en ben naar het Ziekenhuis gegaan, daar kreeg ik te horen dat ze hadden mijn man nog gereanimeerd en met electrische schokken, weet niet zo snel hoe dat ding ook maar weer heet, maar behandeld, maar dat mocht niet meer baten en of ze een topsie bij mijn man mochten verrrichten, ik zei ja, dat mag, mijn man kan niet meer gered worden, maar wellicht kunt u een ander zijn/haar leven redden door te weten wat er nu precies aan de hand was. Ui t die topsie kwam naar voren dat de hart en bloedvaten verstopt waren alsmede de kransslagader. Ja en daar was niets aan te doen, dat wist ik maar al te goed, want dat zit bij mijn mans familie in de genen. Zijn grootvader en vader zijn er beiden ook door overleden, z'n vader is slechts 48 jaar geworden, mijn man 69 jr.
Het is al weer bijna 8 jaar geleden, maar ik mis hem binnen mijn bestaan, zal hem nooit kunnen vergeten, want het was een lieverd.

Wat zal het ook voor jou moeilijk zijn geweest en je hebt het er nog moeilijk mee, dat spreekt uit je woorden, en begrijpelijk.

Een lieve groet van

Rieke.
_





_
Marga-1.124 september 2012 23:02
Lieve Esperanza

Dit is bijna niet te geloven wat deze prutsers (ik heb er geen ander woord voor) jouw man, jou en jullie kinderen hebben aangedaan.
Wat is dit toch verschrikkelijk, dat artsen zo achteloos en onverschillig met patienten kunnen omgaan.
Ik heb al vaker dit soort verhalen gehoord. Als patient ben je inderdaad een nummer.

Ik word hier koud van.
Wat heeft jouw man moeten lijden, en jij en je kinderen nu nog steeds.
Ik vind het ook moedig van je dat je het hebt geschreven, en ik hoop dat onze reacties je een beetje troost geven, al is het maar een heel klein beetje.

Liefs, Marga

Ofsen25 september 2012 13:05
Wat een vreselijke lijdensweg hebben jullie moeten doorstaan. dat blijft je nog heel lang bij. inderdaad, de artsen vooral in ziekenhuis moeten leren veel attenter te zijn. ik hoop dat ze een flinke uitbrander hebben gehad en er van geleerd hebben. dank dat je dit met ons wilde delen.
_





_
Adjeleijten.125 september 2012 13:48
Als je beide verhalen leest over jullie mannen is het onbegrijpelijk hoeveel medische missers er gebeuren en ik wens jullie heel veel sterkte want jullie moeten toch ook door met je leven,maar het is erg moeilijk want vergeten doe je dit nooit.
Groetjes Adje Leijten.





Andere Berichten

_

24 januari 2018 18:40
_
Hoooooooo, die ligt al heel lang stil, zeg
Kijk ik even hoe het er hier mee is, zie ik 2014 staan als laatste jaartal van belangstelling. Jammer is dit. Maar ja, zo gaat het. Mijn club Socië...
Lees verder | Reacties 2 | Door Inemaartje

_

18 november 2014 15:35
_
Hallo,
Ik ben Pien. Net lid van 50plusser. Moet me nog wat orienteren maar dat gaat zeker lukken. Ik heb tijd zat. Zit in de ww. Tot later. gr Pien Oh, deed mi...
Lees verder | Reacties 0 | Door Wolvina


_

11 april 2014 14:59
_
Een gesprekje bij de slager
Hoor je wel eens zeer bijzondere methodes om van kattten in je tuin en in het bijzonder bij je vijver af te komen. Dit gesprek ving ik op bij de slager ...
Lees verder | Reacties 0 | Door Hehety

_

9 maart 2014 16:19
_
Na de staaroperatie aan mijn rechter oog.
Voor het eerst weer met de scootmobiel op stap, na een half jaar omdat ik het niet meer durde door slecht zien. Na de operatie aan mijn rechteroog zie i...
Lees verder | Reacties 0 | Door Hehety

_

26 februari 2014 17:11
_
Afmelden
In het weekend meld ik me af voor deze club. Heel lang heb ik ook op gedichten club gestaan. Ik merkte op een gegeven moment dat de belangstelling steed...
Lees verder | Reacties 5 | Door Ofsen

_

14 januari 2014 16:00
_
De Non en de Vreemdeling in een Hemelbed
Mijn vijfde roman is op dit moment overal verkrijgbaar. Natuurlijk ook via mij. Inmiddels heb ik lezers in Portugal, België en Duitsland. De opbren...
Lees verder | Reacties 7 | Door Ofsen


_

6 januari 2014 15:45
_
Binnenkort het definitieve afscheid van een goede vriend
Opbrengst KWF Hoe vriendschappen kunnen ontstaan. Ruim 36 jaar geleden. We waren nog maar net getrouwd en er kwamen buren in de flat naast ons wonen. Oo...
Lees verder | Reacties 11 | Door Hehety


















_
 
_

50plusser.nl
Over 50plusser.nl
Homepage
Top 20 mogelijkheden
Nieuwsbrieven
Contact
Inloggen
Wachtwoord vergeten
Adverteren
Privacystatement & Cookiebeleid
Sitemap

Lidmaatschap
Gratis lidmaatschap
Plus lidmaatschap
Uitschrijven

IK
Mijn profiel
Mensen uitnodigen
Mijn plekken op internet
Profielfoto's
Hoofdfoto's aanpassen
Gegevens aanpassen
Gebruikersnaam wijzigen
Wachtwoord wijzigen
E-mailadres wijzigen

Leden
Overzicht
Nu online
Verjaardagen
Wie doet wat?
Overzicht
Mijn acties
Wat doen mijn vrienden

Prikbord
Alle berichten
Mijn berichten
Berichten van mijn vrienden

Van de dag
Foto's
Weerfoto's
Fotobewerkingen
Zwart/wit foto's
Video's
Stellingen

Fotoboeken
Overzicht
Mijn fotoboeken
Top fotoboeken

Fotowedstrijd
Overzicht
Huidige top 25
Winnaars
Voorgaande wedstrijden

Chatboxen
1 op 1 livechat
ChatBox
Clubs
Overzicht
Populaire clubs
Nieuwe clubs
Start een club

Blogs
Overzicht
Populaire weblogs
Start een weblog

Forum
Alle forums
Onderwerpen van vandaag
Onderwerpen van deze week
Zoeken

Cursussen
Software
Websites
Gezondheid
50plusser.nl

Zoek & Deel
Overzicht
Wandelroutes
Fietsroutes
Natuurgebieden
Bezienswaardigheden
Campings
Autoroutes
Motorroutes
Overige
Nieuws
Krantenkoppen
Weerbericht

Magazine
Artikelen
Artikel schrijven
Interviews

Extra
Recepten
Evenementen agenda
Ga je mee?
Webgids
Marktplaats
Spelletjes
Braintraining
E-cards maken
Desktop achtergronden
Software downloads
Animaties
Fotokalenders maken
Vandaag
15 berichten
0 tweets
14 foto's
176 reacties

RSS Feeds
Website RSS
Magazine RSS
Weblog RSS
Club RSS

Onze websites
50plusser.nl

Plus lidmaatschap
Word Plus lid voor maar
€ 1,79 per maand!










50plusser.nl
© 2005-2021
Publishious

Camino de las Puentezuelas s/n Buzůn 4 29.120 Alhaurin el Grande
CIF / NIF : Y 5412747 X

_
_