Word gratis lid     Inloggen
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Home
Magazine
Foto van de Dag
Filmpjes
Recepten
Prikbord
Fotowedstrijd
Blogs
Forum
Kranten
Clubs
Tutorials
Agenda
Leden
 
_
Foto Van de dag
_






_






Weerfoto Van de dag
_

_

_
_
_
_
Fotobewerking Van de dag
_

_

_
_
_
_
Zwart- witfoto Van de dag
_

_

_
_
_



Prikbord Berichten
_
_ _
_

Laat weten wat u nu doet, vandaag heeft gedaan, gaat doen of wat u wilt delen met anderen.
_
 Typ hier een nieuw bericht ...
Toevoegen


Jannes Schollema, een schapenboer van in de 80...
Toegevoegd door antondewijk op 15 jan 2021 om 19:10
_
40 jaar lang was ik postbode in Stadskanaal en leerde zodoende ontelbare mensen kennen tijdens mijn lange loopbaan. Een van hen is Jannes Schollema, over hem en zijn vrouw Dientje gaat dit verhaal. Mooie verhalen en herinneringen heb ik opgetekend en wil ze met u, indien er belangstelling voor bestaat, graag met u delen. Uiteraard zijn er passages in opgenomen van de plaats Stadskanaal en omliggende regio, voor u als lezer misschien minder revelant, maar toch. Het hoort nu eenmaal thuis in het verhaal en is om die reden niet te vermijden. Veel lees plezier met dit verhaal van heel lang geleden... --------------------------------------------------------------------------- Een felle hagelbui striemt het Ghandiplein in Stadskanaal. Voorovergebogen achter zijn winkelwagentje loopt een man, zijn ene hand beschermend voor zijn gezicht vanwege de hagel die tikkend en dansend neervalt op motorkap en daken van de geparkeerde auto's. De wind rukt in de kruinen van de omliggende bomen van het plein. De man die aan komt lopen heeft iets herkenbaars maar helemaal thuisbrengen kan ik hem nog niet. Ik schuif de bestuurdersstoel achteruit om meer ruimte te creŽren bij het uitstappen vanwege mijn onwillige linkerknie. Een windvlaag krijgt vat op het portier die bijna uit mijn handen wordt gerukt tijdens het uitstappen. De hagelkorrels nestelen zich in mijn haar en prikken venijnig in mijn gelaat. Aangekomen bij de ingang van de supermarkt herken ik de man achter het winkelwagentje. "Moin Jannes," is mijn begroeting. De man kijkt op, een blik van herkenning glijdt over zijn gezicht. "Moi jong kerel," is zijn wedergroet. Ik moet grinniken om die opmerking. Twee oudjes, waarvan de een tegen de ander jong kerel zegt. Met mijn hand woel ik door mijn haar om een partij hagelkorrels te verwijderen die langzaam beginnen te smelten.De man naast me lacht om dit gebaar. "Je zult dit wel veel vaker hebben meegemaakt toen je nog als postbesteller je werk deed. Want toen hadden we nog winters en niet van die kutwinters als die van tegenwoordig moppert hij," terwijl hij zijn wagentje naar binnen duwt. "Ik heb dit nog nooit meegemaakt, het is de eerste week van februari en heb nog geen vlok sneeuw gezien. Of het moet al in de nacht of vroege morgen zijn geweest toen ik nog op een oor lag." "Je hebt gelijk Jannes, echte winters worden steeds zeldzamer.De laatste Elfstedentocht dateert alweer van 1997, en als die wordt verreden kun je spreken van een echte ouderwetse winter." Jannes Schollema. Een man naar mijn hart. Een tachtiger inmiddels waar ik tijdens mijn werk aan de deur kwam. Een gezette kerel die het hart op de tong draagt. Altijd goed geluimd en sterk als een os, tenminste destijds toen hij nog in de kracht van z’n leven verkeerde. Ik ken Jannes al heel wat jaren, ik was jong en vrijgezel toen ik bij hem en Dientje aan de deur kwam. "Ik weet nog zegt Jannes, toen je in het begin bij ons kwam, dat je toen een baret droeg met het PTT-embleem. Dientje vond je dat altijd zo leuk staan, wat een aardige postbode zei ze af en toe." "Ha, Jannes, dat zei ze natuurlijk omdat ik wel eens wat voor haar meebracht uit het dorp, een boodschap of haar medicijnen die ik meenam van de dokter." Hij antwoordt niet maar staart met een wat afwezige blik de supermarkt in. Ik observeer de man die naast me staat. Zijn rug is niet meer zo recht, met de nu wat afhangende schouders. Ook in lengte heeft hij ingeboet, want net als ieder mens is hij in de loop der jaren een aantal centimeters kleiner geworden. Klanten lopen af en aan in de supermarkt, regelmatig worden we door bekenden begroet en moeten af en toe wat opschuiven om klanten niet te belemmeren met de winkelwagens waar we vlakbij staan te praten. "Kom," zegt Jannes opeens, "laat ik de boodschappen maar gaan halen want als ik met jou door blijf lullen schiet het niet op." Hij duwt de winkelwagen door de toegangspoort en loopt de winkel in. "Het beste maar weer Jannes en tot ziens hoor. "Mijn gedachten blijven ondertussen bij hem hangen. Ongemerkt sluipt hij mijn herinnering binnen, zie ik de beelden van vroeger weer als een film voorbijkomen. Destijds was het een eindje fietsen om bij Jannes en Dientje de post te bezorgen. Hun huis stond in het veld, met her en der verspreid nog een aantal huizen.Er werd later een groot industriegebied aangelegd op de plek waar ze toen woonden. Het hele gebied is veranderd. Ik zou de plek vandaag de dag met geen mogelijkheid meer aan kunnen wijzen waar ze hebben gewoond. Toen was alles ruim, weids en kaal. Bij helder weer kon je de Onstwedder Juffertoren ontwaren aan de verre horizon. Maar mede door de ruilverkaveling werd het landschap ingrijpend veranderd. Er kwamen nieuwe stukken natuur, agrarische gebouwen moesten worden verplaatst of herbouwd. Ruilverkaveling werd ook wel uitgevoerd in het kader van werkverschaffing. Veen, moeras en heidevelden werden omgevormd tot landbouwgrond want landeigenaren, zeg maar de boeren, wilden het liefst zoveel mogelijk aaneengesloten landbouwpercelen. De vele wijken, destijds gegraven voor de afwatering van het veen werden daarna benut voor het afvoeren van landbouwproducten per praam zoals fabrieksaardappelen en suikerbieten. Er was toen in die tijd nog druk scheepvaartverkeer, niet alleen door het water van het Stadskanaal maar ook in het achterliggende gebied waar pramen en schepen voeren naar de dichtstbijzijnde fabrieken in de regio om hun te bevoorraden. De Glasfabrieken in Nieuw Buinen voor de aanvoer van turf als brandstof, aardappelmeelfabriek Hollandia eveneens in Nieuw Buinen voor het vermalen van aardappelen. Verder de omliggende fabrieken als Oostermoer in Gasselternijveen, aardappelmeelfabriek Alteveer te Alteveer, De Twee ProvinciŽn en strokartonfabriek Ons Belang in Stadskanaal, kortom bedrijvigheid alom door de vele fabrieken. Ze zijn allemaal gesloten en afgebroken in de loop der jaren, alleen Oostermoer bleef over en draait nog jaarlijks zijn aardappelcampagne. De aanvoer gebeurt nu met grote vrachtwagens die dag en nacht op en aanrijden. Verderop richting Wildervank stond aan de Scheepswerfkade de aardappelmeelfabriek van W.A. Scholten. Ten tijde van dit verhaal reeds lang gesloten en afgebroken maar waar toen grote bedrijvigheid heerste. Oude foto’s getuigen van de vele turfschepen in het kanaal om de fabriek te bevoorraden van brandstof. Turf. Want dat was het toverwoord als we toen spraken over brandstof. In de laatste decennia van de 19e eeuw, toen men het veen ging ontgingen tot ver in de 20e eeuw, diende het veelal in de industrie maar ook bij de consument als brandstof. In mijn jeugd bracht de kolenhandelaar bij ons thuis ongeveer 3000 turven, aangevuld met eierkolen. Want de winters waren streng. Je bleef haast de hele dag de kachel volgooien met brandstof. IJsbloemen bleven de hele dag op de ramen, ieder van mijn generatie kan het beamen. Dubbel glas? Het bestond toen niet. Turf werd later door de fabrieken vervangen door kolen die men toen ging delven in de Limburgse mijnen. Maar om nog even terug te komen op deze meneer Scholten, hij was tevens vervener. Bezat grote stukken veen in de omgeving van Klazienaveen waarmee hij zijn fabrieken van brandstof kon voorzien. Een vooruitstrevende gedachte die de kosten van brandstof in belangrijke mate drukte. Maar ik dwaal af. Ik vertelde over de ruilverkaveling maar bracht via de vele wijken het scheepvaartverkeer ter sprake. Laat ik daar de draad weer oppakken. De vele wijken in het landschap werden allemaal dichtgegooid. Waar je in dikke winters lange schaatstochten kon ondernemen omdat de vele wijken veelal met elkaar in verbinding stonden was dat later niet meer mogelijk. In mijn jeugd heb ik heel wat geschaatst. Ik ben opgegroeid in Tange Alteveer. Als het ijs sterk genoeg was stapte ik in de Grootstukken het ijs op en schaatste zo naar de Pekela's. Een schaatstocht vol herinneringen maakte ik in februari 1956 met Gezientje, een meisje uit het dorp. Een tocht vol ontberingen. De tocht kwam opeens weer tot leven toen ik in de herfst vorig jaar haar overlijdensadvertentie las, en ik in gedachten het hele gebeuren van toen opeens weer beleefde. Herinneringen, ach er zijn er zoveel. De mooiste bewaar je, diep weggestopt in je hart. Soms was het niet altijd gemakkelijk om bij Jannes en Dientje de post te bezorgen. Als het een tijdlang had geregend in de herfst waren de lanen modderig, die weer opvroren als de winter inviel met venijnige sporen waarop het uitermate moeilijk fietsen was. Bulten sneeuw in de winter, met een snijdende oostenwind met temperaturen ver onder nul. Maar altijd was er een warm onthaal. Koffie met enkele sneden brood, belegd met plakken ham of kaas, al naar gelang je wilde. "Jonge kerels hebben altijd honger," zei Dientje dan, "kom jong, laat het je smaken." Jannes zat noodgedwongen thuis, in de vorstverlet. Misschien heette het toen anders, mijn broers, werkzaam in de landbouw, waren toen 'op steun'. Kregen een werkloosheidsuitkering. Maar ook als metselaar kon je in de winter als het vroor niet werken. Op het ruime erf met woonhuis en aangebouwde schuur, die deed denken aan een keuterboerderijtje, stond nog een schuur met links daarnaast twee stallen. Een voor de varkens, de ander deed dienst als schaapstal. Rechts van het huis stroomde een nogal brede wijk de landerijen in. Dientje, Jannes vrouw, had een zwak gestel en was vaak ziek. Als je geregeld bij iemand aan de deur komt ontstaan op een zekere moment wat meer vertrouwelijke gesprekken. Je wordt meer eigen met elkaar. Zo vertrouwde Jannes mij ooit eens toe dat Dientje al gezondheidsproblemen had toen hij haar leerde kennen. Ze kwamen elkaar tegen op de kermis in Stadskanaal, die toen nog gehouden werd aan de Berkenstraat. Het centrum van Stadskanaal was vroeger de Handelsstraat, vanaf de Gele Klap tot aan het cafŤ van Evert Oosterhuis op de hoek Handelsstraat, Lindenstraat. Op de plek waar toen de kermis was staat nu Buurthuis Noordstee, daarvoor het houten Scoutingsgebouwtje van de padvinders, met daarachter het sportterrein van SPW, tevens de plek waar de jaarlijkse grasbaanraces worden gehouden. "Ik was meteen gek op haar," zei Jannes toen, "ze was de liefde van mijn leven. Ik was nog niet zo lang bij haar toen ze mij bekende dat ze vaak ziek en moe was en niet over een sterk gestel beschikte." "Ik wil dat je dit weet, zei ze, want ik wil niets voor jou verzwijgen. Je kunt nu nog kiezen Jannes, ik zal je niets kwalijk nemen als je om die reden een eind maakt aan onze verkering. Ga alles nog eens rustig overdenken voordat we met elkaar verder gaan." "Zo eerlijk en oprecht hoe ze dit alles die avond verwoordde." Mijn liefde voor haar werd alleen maar groter. "Maar mijn ouders dachten daar heel anders over toen ik het thuis vertelde. "Wat moet je met zo'n meid, zei mijn vader, veel ziek en tot niets in staat. Zo iemand neem je toch niet? Zoek voor haar een ander man. Ze kan misschien niet eens voor nakomelingen zorgen." "Ik weet nog dat ik met mijn vader in de schuur stond toen hij mij deze verwijten maakte. Nakomelingen, brieste ik, denk je nou werkelijk dat ik net zo'n hok vol jongen wil hebben die jij bij je vrouw hebt verwekt. Ze is verdomme een vrouw en geen konijn. Witheet was ik.Over en weer werden nare woorden in elkaars gezicht gesmeten. Het draaide haast uit op een handgemeen. Een paar meter van mij vandaan stond een hooivork tegen de muur. In blinde woede stond ik bijna op het punt de vork te grijpen om mijn eigen vader er aan te rijgen. Stel je voor, je eigen vader. Gelukkig heb ik die gedachte niet ten uitvoer gebracht." "Ik ben naar Dientje gefietst en haar geheel overstuur en trillend van de zenuwen haar het hele verhaal verteld. Dientje had ruimdenkende ouders die meteen ingrepen. Ze begrepen dat het thuis voor mij een onhoudbare situatie was geworden. De spanning zou alleen maar toenemen. Ze gaven mij de keus om bij hun in te trekken. Maar dat was in die tijd ongehoord, het waren de jaren 50, een tijd dat normen en waarden, eer en fatsoen, hoog in het vaandel stonden. Een ongetrouwd stel onder een dak gaf praatjes. De mensen zouden gaan kletsen want zoiets was toch een schandvlek in de familie. Dus gekletst werd er zeker." "Laat ze maar praten, zei Dientjes vader, ik heb liever dat ze over mij praten dan van me eten. De grootste storm duurt drie dagen, dan richten ze hun pijlen wel weer op iets anders." Jannes kwam uit een kinderrijk gezin van 12 kinderen. En dat had niets met een geloofsovertuiging te maken want die hadden ze niet. De kinderen kwamen nu eenmaal zoals dat vroeger heel gebruikelijk was. Want voorbehoedsmiddelen bestonden toen nog niet. En er over praten al helemaal niet. "Ik geloof ook niet dat mijn ouders elkaar ooit eens naakt hebben gezien," zei Jannes eens. "Op zoiets rustte toen een groot taboe, men wist zich geen houding te geven in zo'n geval want ze schaamden zich eenvoudig voor hun naaktheid voor elkaar. Ach, weet je, als ze samen kwamen gebeurde dat in de donkere bedstee. Van voor en naspel was geen sprake, wisten zij veel. Het was gewoon even elkaars driften bevredigen en daarmee klaar. "Jannes en Dientje trouwden in het midden van de jaren 50. Zonder zijn ouders en twee van zijn broers en zussen die de kant hadden gekozen van zijn ouders. Ondanks hij dit had verwacht deed het toch pijn want ze hadden het beiden graag anders gewild. Toch gaf het hem een zekere voldoening als hij terugdacht aan die nare woordenwisseling in de schuur. Jannes werkte in de bouw als metselaar. Een harde en secure werker. Stond bij zijn baas, een plaatselijke aannemer, hoog aangeschreven. Er was werk in overvloed, want een jaar of tien na de oorlog was er nog de nodige oorlogsschade die hersteld moest worden. Sommige opdrachtgevers vragen de aannemer Jannes mee te sturen voor het metselwerk. Voor een redelijke prijs, en met behulp van Dientjes ouders kan hij een huis kopen met een flinke lap grond. Het huis had een opknapbeurt nodig maar dat is voor de jonge metselaar geen probleem. Op dat gebied weet hij immers van de hoed en de rand. Het huis staat al een tijd te koop maar er waren maar weinig die interesse toonden om in het veld te gaan wonen. Maar het echtpaar in spe ziet er wel wat in. Na hun huwelijk blijven ze nog bij Dientjes ouders wonen terwijl Jannes in zijn vrije tijd het huis onderhanden neemt. Het treft in die tijd want het loopt tegen de vakantie zodat hij een hele week met het huis bezig kan zijn. Een week vakantie was in de jaren 50 een luxe voor een arbeider. Achter het huis ligt een stuk weiland waar hij de schapen laat grazen. Werd het gras minder, graasden ze langs de brede berm langs de lange wijk, waar ze volop konden vreten. In een van de stallen worden een paar varkens vetgemest, een voor eigen gebruik terwijl de overige paar varkens worden verkocht aan een plaatselijke slager. Lammeren die bij de schapen worden geboren worden verhandeld. Maar met de handelaar waarmee hij zaken doet heeft hij op een zeker moment geen vertrouwen meer. Hij weet niet waarom maar zijn gevoel zegt hem dat hij op een genieperige wijze wordt verneukt. "Ken jij die kerel Anton?," vraagt hij mij eens."Je komt bij alle boeren met de post, misschien heb je ooit eens iets van hem vernomen." Mijn antwoord is ontkennend. "Ik ken wel een betrouwbare handelaar als je dat bedoelt." "Het is een varkensboer, Job van der Linde, waarmee je eerlijke zaken kunt doen." "Wat moet een zwijnenboer nu met lammeren, antwoordt Jannes." "Het is handel en het maakt Job niks uit welke dieren hij verhandelt. Hij vervoert ook koeien of paarden voor de boeren die ze op de markt hebben gekocht. Hij betaalt je in zijn ogen een rechtvaardige prijs maar ik waarschuw je al bij voorbaat, het is een kerel die nogal kort voor de kop is. Hij houdt niet van eindeloos handje geklap om een paar gulden meer of minder. Hij noemt je een prijs en dan is het aan jou om toe te happen. Als het jou niet aanstaat springt hij in zijn vrachtwagen en rijdt weg. "Jannes grinnikt, "klinkt goed, zegt hij. "Ik wil hem wel eens ontmoeten." "Stuur hem maar langs maar het heeft nog geen haast, het liefst op een zaterdagmiddag als ik vrij ben van m'n werk." Een week of 4 later tref ik Job van der Linde bij een boer in de Boerveenstermond. Ik vertel hem het verhaal en Job belooft dat hij er langs zal rijden als hij in de beurt is. Het is dik winter als ik voor het eerst bij het echtpaar Schollema aan de deur kom. Er staat een uiterst koude wind uit het oosten. Mijn handen en voeten zijn versteend van de kou. Het sneeuwt onophoudelijk. Als ik het boerderijtje op een honderdtal meters ben genaderd, stormt door de sneeuw blaffend een grote herdershond op mij af. De sneeuw vliegt alle kanten op als hij aan komt stuiven. Opeens klinkt een harde stem vanuit de staldeur door de winterse morgen en zie ik de silhouet van een man die de hond tot orde roept. Roland, goed volk. Af. Terug. De hond kijkt om en maakt meteen rechtsomkeert. Ik ben verbaasd maar blij tegelijk dat het met een sisser afloopt. De man sluit de staldeur en loopt op me af als ik mijn fiets tegen de zijgevel van het boerderijtje zet. "Kom ik hier voor het eerst en word ik nogal luidruchtig begroet," zeg ik lachend tegen de man. "Dag jong kerel," zegt die, "een nieuwe postbode zie ik. Schollema, zeg maar Jannes," zegt hij als hij zich voorstelt. Schrok je van de hond? Hij wacht mijn antwoord niet af. De hond drentelt om me heen. "Roland, zit," zegt hij gebiedend tegen de hond die op een meter afstand voor me in de sneeuw gaat zitten. Jannes praat tegen de hond alsof het een kind betreft. Ik val van de ene verbazing in de ander. "Roland, dit is de postbode, goed volk, hoor je, goed volk. Zul je braaf zijn?" De hond kijkt van de een naar de ander. "Roland, geef de postbode een poot, poot Roland en braaf zijn, hoor je, heel braaf. Kom maar zegt Jannes, steek je hand maar uit zodat hij je een poot kan geven. Poot Roland." De hond tilt zijn rechterpoot op en legt die in mijn hand en kijkt met gespitste oren naar me op. "Geef hem nu maar een dikke knuffel zegt Jannes want dan weet hij dat het vertrouwd is en zul je geen last meer van hem krijgen."Ik geef de hond een knuffel die zich dat alles laat welgevallen. GedrieŽn lopen we naar binnen waar Jannes vrouw op ons wacht voor de koffie. In de daarop volgende winter word ik door een andere hond, een bouvier, dusdanig toegetakeld dat ik 14 dagen niet kan werken. Want honden en postbodes kunnen nu eenmaal slecht met elkaar overweg. Op zekere dag tref ik Dientje een beetje paniekerig aan. "Wat heb je vraag ik haar." "Verdikkemie," zegt ze, "ik heb vanmorgen de laatste pil genomen tegen migraine en helemaal vergeten Jannes het doosje mee te geven voor nieuwe bij de dokter. Ik kan er niet zonder want als ik een aanval krijg kan ik niks innemen. Ik moet dan overgeven en kan niet tegen het daglicht. Gut, wat moet ik nou, dat heb je als je hier in het veld woont en niet direct iemand anders om hulp kunt vragen. We wonen allemaal een eind van elkaar vandaan. En ik ben weer zo moe, heb weer een hele slechte dag." Ze ziet bleek en is wat overstuur. "Wat een toestand allemaal." "Maak je niet druk Dientje, ik zal de medicijnen voor gaan je halen. Met een klein uurtje ben ik klaar met mijn bestelling en dan rij ik direct door naar de huisarts." In die tijd had de dokter nog een huisapotheek bij zijn praktijk. "Maar dan moet je weer helemaal naar hier terugrijden, nee dat wil ik niet," zegt ze. "Je bent de hele dag al bezig, geef me het doosje nu maar, schenk maar een kop koffie in als je die nog hebt en dan regel ik het wel," onderbreek ik haar relaas. "Ik ben een jonge vent en maal niet om een eindje fietsen. Dit is een noodgeval en iets vergeten kan iedereen overkomen. Je medicijnen zijn nu het belangrijkste en ik zorg dat je ze krijgt." Een lach van blijdschap trekt over haar gezicht en ik zie haar in een paar minuten weer opfleuren. Soms had ik de bestelwijk waar Jannes en Dientje woonden een week achter elkaar. "Kom je morgen ook weer langs Anton?," vraagt ze soms. "Als het goed is wel. Ben je wat vergeten Dientje?" "Je hebt ook maar een half woord nodig hŤ?" "Moet ik wat meebrengen, wat heb je nodig?" "Kun je pannenkoekenmeel voor me meenemen en een pond belegen kaas?" "Natuurlijk, geen probleem hoor ik neem het voor je mee van Dethmer Drenth, de kruidenier is maar een paar stappen van het postkantoor verwijderd. Nee laat maar, geen geld want stel dat ik opeens morgen een andere bestelloop krijg toegewezen, dan loop ik met jou geld in de zak." Het gebeurde vaak als ik met haar koffie dronk dat we voor het raam uitkeken over de landerijen. Dan zagen we een paar reeŽn lopen, fazanten in de berm van de wijk of een reiger die aan de oever wachte of hij een visje kon verschalken. Een koppel ganzen die luidruchtig overvloog. Soms scharrelde er een vos over het land. In de winter waren er volop vogels in de tuin. Dientje kon ze allemaal van naam en genoot van al hetgeen er aan haar oog onttrok. De hond en kat hield ze dan een tijdlang binnen om de vogels niet te verjagen. Ik mocht het frieŽle vrouwtje graag. Had vaak medelijden met haar vanwege haar zwak gestel en slechte gezondheid. Ze had weleens een houten kuip vol wasgoed die ze op het grasveld te bleken legde. De kuip was zwaar, als ik het zag nam ik het van haar over en viel me een blik van dankbaarheid ten deel. Het was een fijn huwelijk, je merkte dat er liefde in het huis woonde. Hoe jong ik toen nog was, ik merkte het in omgang en gebaar. Dientje leerde Jannes alle kneepjes van het huishouden."Want," zei ze, "ik word niet oud Jannes. Als ik er niet meer ben moet je je kunnen redden." Als we zo met elkaar spraken kreeg ik een brok in de keel en branden de tranen achter m'n ogen, vertelde Jannes.Maar ze kreeg gelijk, haar gezondheid ging in de loop der jaren verder achteruit. Er volgden nare operaties, baarmoeder en eierstokken werden verwijderd, later een maagoperatie waarna een half jaar later een gezwel in haar buik werd geconstateerd. Kanker. Ze werd ernstig ziek en kon de strijd niet winnen. Twintig jaar na hun huwelijk werd Dientje ter grave gedragen. Jannes bleef alleen achter, hun huwelijk bleef bewust kinderloos. De behandelde artsen achten het niet verantwoord dat ze zwanger zou worden. Jannes moest na 20 jaar huwelijk de liefde van zijn leven naar haar laatste rustplaats brengen. Op 45-jarige leeftijd bleef hij alleen achter. Hij is nu inmiddels 86 jaar, nooit hertrouwd maar de vele liefdevolle herinneringen aan zijn geliefde Dientje troosten hem en verwarmen nog steeds zijn hart... Stadskanaal, februari 2020 De namen Jannes en Dientje Schollema zijn gefingeerd. Eveneens is varkensboer Job van der Linde een verzonnen naam. Gelijkenissen van nog in leven zijnde personen berust op puur toeval.
_
Bekijken | Reageren (3) | antondewijk toevoegen aan mijn vriendenlijst

Bestanden lezen. Lukt niet meer!
Toegevoegd door J.Witjens op 15 jan 2021 om 15:48
_
Kreeg dit bericht niet geplaats bij de betreffende club. Graag vanuit hier een reactie: Per ongeluk map met bestanden verwijderd. Teruggehaald met Recuva. Bestanden geplaatst in map. Van hieruit geopend. Echter er meot een conversie worden toegepast. Er wordt een codering gevraagd om het bestand te kunnen lezen. Echter dit lukt mij niet. Graag suggesties
_
Bekijken | Reageren (1) | J.Witjens toevoegen aan mijn vriendenlijst

TV kantine gisteravond
Toegevoegd door Welmoet op 15 jan 2021 om 13:10
_
Gisteravond even naar de TV kantine gekeken. De manier waarop prinses Amalia werd neergezet was ronduit schandalig!

Waarom z'n jong meisje, een puber nog zo te kakken zetten.
_
Bekijken | Reageren (4) | Welmoet toevoegen aan mijn vriendenlijst

Een goede morgen allemaal..
Toegevoegd door Marynote op 15 jan 2021 om 12:02
_

_
Heb geen last van corona.... Wens je een prettige weekend. Maak er iets van
_
Bekijken | Reageren (2) | Marynote toevoegen aan mijn vriendenlijst

Luisteren ho maar
Toegevoegd door Ofsen op 14 jan 2021 om 19:19
_

_
Kleinkinderen van de overburen zijn heerlijke wezens, maar luisteren dat wil vaak niet lukken. Volgens mij heeft deze stiekum met iets in het stopcontact gezeten. foto.ingebosma.
_
Bekijken | Reageren (3) | Ofsen toevoegen aan mijn vriendenlijst

Kolen, gas en coronavirus...
Toegevoegd door antondewijk op 14 jan 2021 om 19:18
_
Voordat de gasbel bij Slochteren werd ontdekt stookte Nederland nog volop op kolen. In de herfst kwam de kolenboer langs om de bestelling op te nemen voor de wintervoorraad die daarna werd afgeleverd. Maar dat veranderde radicaal toen in Kolham bij Slochteren op het land van boer Boon in mei 1959 een gigantische gasbel werd gevonden. Waarom weet ik dat nog zo goed? Welnu, in juli 1959 werd ik aangesteld bij de PTT. De gevonden gasbel werd op slag wereldnieuws, iedereen sprak er over en we waren er trots op dat de 'bel' in ons kleine landje was aangeboord. Overal hoorde je de mensen praten over de gasbel, de hele zomer lang. Het is daarom dat dit zo in mijn geheugen is blijven hangen. Maar 1959 was tevens een gortdroge zomer, maar ook een hele zonnige. In de zomer van 1959 viel er 104 mm neerslag, in het hele jaar slechts 535 mm. Het jaar staat op plaats drie voor wat betreft het zonnigste jaar. De zon scheen maar liefst bijna 2000 uur. Boeren klaagden in 1959 steen en been omdat hun weilanden verdorden en ze de koeien moesten bijvoeren. In die tijd liepen de koeien veel langer in de wei dan tegenwoordig. Zo uit mijn hoofd meen ik dat heel Nederland in 1966 of '68 was aangesloten op het aardgasnet. Zodat daarna ook de kolenboer overbodig werd. Maar de jaren gingen heen, door de winning van het gas werd de bodem instabiel met aardbevingen tot gevolg. Het eens zo mooie gas bracht veel Groningers enkel maar ellende. Huizen die gestut moesten worden of op instorten stonden en niet meer bewoond mochten worden. Enorme schadeclaims en procedures, omdat de bewoners hoog in het noorden steeds maar weer aan het lijntje werden gehouden door de overheid. En nog steeds is lang niet alles afgehandeld. Nu moeten we weer van het gas af, wat we toen met open armen hebben ontvangen, daarop rust nu een vloek lijkt het wel. Want het is slecht voor het milieu, er wordt gepraat over uitstoot of wat dat allemaal wel mag zijn. Toen Nederland op het gas was aangesloten jubelde men in de jaren '60 dat het heel wat schoner zou worden in ons land want de rokende schoorstenen van de huizen behoorden immers tot het verleden. Milieu en klimaat staat nu volop in de belangstelling, maar waar toen nauwelijks over werd gesproken. Als we van het gas af gaan zullen de aardbevingen minder hevig zijn, zegt het kabinet. Maar....ze kunnen ook dan nog wel voorkomen. Want de bodem blijft natuurlijk wel instabiel, op een paar km diepte is delfstof uit de grond naar boven gehaald en ontstaan er logischerwijze holle ruimtes. Voor de bewoners in het aardbevingsgebied in onze provincie zal het een veiliger gevoel geven als de productie van aardgas volledig wordt gestopt. Heel begrijpelijk. Aan de andere kant worden we op hoge kosten gejaagd als we van het gas af gaan. Wie het allemaal gaat betalen en hoog hoog de kosten zullen zijn, daarvan is op dit moment nog niets bekend. Want ten tijde dat ik dit schrijf, zijn er opeens heel andere problemen opgedoken waar niemand rekening mee heeft gehouden. De zeer besmettelijke en dodelijke coronavirus. Dit heeft nu de hoogste prioriteit. De overheid zit er bovenop en doet er alles aan om hun burgers zoveel mogelijk te beschermen. En dat is goed, zo hoort het ook. Want veiligheid, onderwijs en gezondheidszorg zijn de drie taken van de overheid. We kennen allemaal de beelden, de verhalen van al die mensen die hier dag en nacht mee bezig zijn om deze sluipmoordenaar te bestrijden. Hulde voor al die duizenden en duizenden mensen die zich de naad uit de kont lopen om ons er doorheen te slepen mochten we onverhoopt moeten worden opgenomen in het ziekenhuis of IC. Laat de Koning hun allemaal een lintje geven, niet een uitgezonderd want deze mensen verdienen het. Petje af en diep, heel diep respect. Maar deze crises zal eens weer overgaan en gaan we met z'n allen weer over tot de orde van de dag. Hoe ons land uit de crises komt weet niemand, maar dat het een hele diepe spoor zal achterlaten is nu al wel duidelijk. Maar daarna zullen ook de discussies weer gaan oplaaien over klimaat, milieu, stikstof, boerenprotesten en wat dies meer zij. Ook de kreet dat we van het gas af moeten zal vanuit het Binnenhof weer tot ons komen. Volgend jaar zijn er nieuwe verkiezingen. Wat zal de inzet zijn? Ik ben geen econoom, maar een eenvoudige jongen uit een arbeidersgezin met alleen lagere onderwijs, maar ik denk dat ons land het na de corona crises zwaar voor de kiezen zal krijgen. Niet alleen wij, maar wereldwijd. Misschien een economische recessie die zijn weerga niet kent, te vergelijken met die van 1929 (of erger). We zullen zien. Maar ik hoop van harte dat ik er radicaal naast zal zitten... Stadskanaal, 7 en 8 april 2020
_
Bekijken | Reageren (5) | antondewijk toevoegen aan mijn vriendenlijst




Forum Berichten

Mars voor Trump - vergelijking Mars op Rome
Door barth. op 16 jan 2021 om 00:02
_
Spel: Koppelwoord #2
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:35
_
Lettergrepen rijgen
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:28
_
Verander het woord
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:28
_
Spel: Maak een woord met dezelfde begin- en e...
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:27
_
Haal 10 woorden uit 1 woord.
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:23
_
Wie volgt Lodewijk Asscher op?
Door nandes57 op 15 jan 2021 om 23:19
_
De titel van een liedje op alfabet
Door Briesje op 15 jan 2021 om 23:17
_



Jarige leden Van vandaag
_
89 jaar

campenhout875
73 jaar

jvlig
65 jaar

spider6
74 jaar

d.degraef
70 jaar

m2isak1966a

71 jaar

BernaSieverding
74 jaar

jeanne47
64 jaar

Peacock
79 jaar

linderman
77 jaar

giovanni44

82 jaar

gcnicolaas
70 jaar

Meggy
61 jaar

karelw
82 jaar

pittig72
76 jaar

randy

73 jaar

riesbergen
69 jaar

papo
78 jaar

edward43
68 jaar

Paulus53
81 jaar

hovenier16

71 jaar

hond50
71 jaar

janneke1325
74 jaar

gertruda1947
84 jaar

Henk7137
74 jaar

bertusdezwart

94 jaar

Scriwanek
70 jaar

vrolijkste
76 jaar

christr
66 jaar

n.gijsbertsen
69 jaar

bartje52






__
Wie doet Wat?
Wat gebeurt er op dit moment op 50plusser.nl
_
Door antondewijk om 00:29
_
Antondewijk Online

Door LadyLely om 00:28
_
LadyLely Online

Door Conny48 om 00:26
_
Conny48 Online

Door barth. om 00:02
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door blueslabel.nl_790K om 23:56
_
Blueslabel.nl_790K Online

Door Marc om 23:53
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Marc om 23:53
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Rob1949 om 23:52
_
Rob1949 Online

Door xxmokum om 23:50
_
Xxmokum Online

Door daan56 om 23:48
_
Daan56 Online



Stelling van de dag
05 januari 2016
75%Mee eens
_
19%Mee oneens
_
5%Geen mening
_


Laat uw stem meetellen!
_
Mee eens
Mee oneens
Geen mening
_
  Meer info




Dagelijks Nieuws
_
• Franse biatleten houden Noren van het lijf, Duitser gooit het weg
• KKD: speelronde 20, derde periode van start
• FOK! Wat een weer: bewolkt, morgen sneeuw
• Skeletonner Gassner pakt eerste zege na thriller op historisch...
• Vrijdag 22 januari: live Q&A met dartscommentator Jacques Nieu...
• FMV thriller Erica naar iOS
• Star Wars: Squadrons, Dragon Ball FighterZ en meer bij GwG
• Cloudversie van Hitman III komt 20 januari voor Switch uit
• COVID-19: 6093 nieuwe besmettingen en 96 doden, totaal 901.696...
• Kabinet Rutte III gevallen
_









_
 
_

50plusser.nl
Over 50plusser.nl
Homepage
Top 20 mogelijkheden
Nieuwsbrieven
Contact
Inloggen
Wachtwoord vergeten
Adverteren
Privacystatement & Cookiebeleid
Sitemap

Lidmaatschap
Gratis lidmaatschap
Plus lidmaatschap
Uitschrijven

IK
Mijn profiel
Mensen uitnodigen
Mijn plekken op internet
Profielfoto's
Hoofdfoto's aanpassen
Gegevens aanpassen
Gebruikersnaam wijzigen
Wachtwoord wijzigen
E-mailadres wijzigen

Leden
Overzicht
Nu online
Verjaardagen
Wie doet wat?
Overzicht
Mijn acties
Wat doen mijn vrienden

Prikbord
Alle berichten
Mijn berichten
Berichten van mijn vrienden

Van de dag
Foto's
Weerfoto's
Fotobewerkingen
Zwart/wit foto's
Video's
Stellingen

Fotoboeken
Overzicht
Mijn fotoboeken
Top fotoboeken

Fotowedstrijd
Overzicht
Huidige top 25
Winnaars
Voorgaande wedstrijden

Chatboxen
1 op 1 livechat
ChatBox
Clubs
Overzicht
Populaire clubs
Nieuwe clubs
Start een club

Blogs
Overzicht
Populaire weblogs
Start een weblog

Forum
Alle forums
Onderwerpen van vandaag
Onderwerpen van deze week
Zoeken

Cursussen
Software
Websites
Gezondheid
50plusser.nl

Zoek & Deel
Overzicht
Wandelroutes
Fietsroutes
Natuurgebieden
Bezienswaardigheden
Campings
Autoroutes
Motorroutes
Overige
Nieuws
Krantenkoppen
Weerbericht

Magazine
Artikelen
Artikel schrijven
Interviews

Extra
Recepten
Evenementen agenda
Ga je mee?
Webgids
Marktplaats
Spelletjes
Braintraining
E-cards maken
Desktop achtergronden
Software downloads
Animaties
Fotokalenders maken
Vandaag
43 berichten
0 tweets
48 foto's
497 reacties

RSS Feeds
Website RSS
Magazine RSS
Weblog RSS
Club RSS

Onze websites
50plusser.nl

Plus lidmaatschap
Word Plus lid voor maar
€ 1,79 per maand!










50plusser.nl
© 2005-2021
Publishious

Camino de las Puentezuelas s/n Buzůn 4 29.120 Alhaurin el Grande
CIF / NIF : Y 5412747 X

_
_