Je huisdier(en): zijn/haar/hun betekenis, vroeger en nu
Huisdieren & dieren
Plaats reactie


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3883
Di Jan 01, 2019 4:23 pm Reageer met quote

Mijn vroegste herinnering is die aan een hond die Feriie heette en een kat met de naam Snokie. Ze hoorden bij het gezin, net als de vele andere dieren die we later in huis kregen, in een nieuwe, veel grotere woning waar we introkken toen ik net 5 geworden was. Het was een bovenhuis met twee verdiepingen, een verdieping uit drie woonkamers bestaand en een zolderverdieping met de slaapkamers van mijn twee zussen et moi.
Eén van de woonkamers kwam volledig vol te staan met voliéres en kooien/kooitjes, waarin kanaries, papegaaien, lories, parkietensoorten, duiven, kwartels en kleinere tropische vogels waren ondergebracht. Een keer had mijn vader er zelsf een Amerikaanse grondeekhoorn bij gekocht die hij in de grootste kamervoliére -natuurlijk absoluut geen ruimte voor zo'n dier- had geplaatst. Die zal niet lang geleefd hebben. Sommige andere dieren werden ongelooflijk oud. Zo hadden wij een Turkse tortelduif, overgenomen van een studiegenoot van mijn oudste zus, die wel meer dan 35 jaar oud geworden moet zijn bij ons thuis. Wanneer ik thuis kwam van school liet ik hem uit zijn kooi, dan kwam hij op mijn hoofd of schouder zitten. Hij voerde mij dan, dat wil zeggen hij gaf dan voedsel met speeksel op bij mijn wang. We hadden een intense relatie. Gijs heette hij.
Op mijn elfde werd er een nieuwe dierenhandel geopend in ons stadje. Het was vlak voor de vakantie. Ik vroeg de eigenaar of ik kon helpen, geld hoefde ik niet te hebben. Ik werd aangenomen en stond zo als elfjarig jongetje soms helemaal alleen, zelfstandig in de zaak klanten te helpen. Ik wist alles van zaadmengsels af (duiven, kanaries, papegaaien, parkieten, tropische vogels, ze hadden allemaal een apart de soort geëigend mengsel ) en die stelde ik samen wanneer het even rustig was in de zaak. Verder verzorgde ik de vogels (een wand vol met kleine soorten), en het doodshoofdaapje dat mij een keer ongenadig in mijn hand beet. De baas bestelde de tropische vogels ergens in Antwerpen. Een keer kwam de gehele partij dood aan in de veel te lage platte kooien waarin ze vervoerd waren. Allemaal doodgevlogen/-gesparteld.
Ook werd er een keer een groot lang aquarium met hagedisjes in de etalage geplaatst. Na 1 middag allemaal dood. De zon had erop gestaan.

Ook honden hadden we thuis, de een na de ander, drama's. Mijn vader haalde ze uit de krant. 'Kampioenen met een prachtstamboom' die buitengewoon voordelig van de hand gingen. Natuurlijk niet zonder reden. Van éen hond heb ik erg veel gehouden, dat was Bonzo, de boxer.

Ik moet er nog een foto van hebben, we gaan zoeken...


Wat is jullie verhaal over je huisdier(en) ?



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Advertentie











Eenzamefietser7 5



Superlid
Superlid
Lid sinds: 10-8-2012
Antw.: 17159
Di Jan 01, 2019 6:55 pm Reageer met quote

Golden Retriever, de jachthond die er niet bepaald uitziet als....
Honden verschillen in karakter.
De eerste GR was een lieverdje en meegaand: deze is ruim 15 geworden.
De huidige is verwant aan de vorige. Temperamentvol. De vorige heeft door zijn dadendrang niet de genoemde leeftijd behaald.
Maar de pup is ook nieuwsgierig, rustiger dan zijn oom.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12835
Di Jan 01, 2019 9:46 pm Reageer met quote

Een bredere ervaring met huisdieren dan met een goudvis, een kanarie, een stel parkieten, enkele cavia's, een stel krielkippen en talloze katten heb ik niet. Toch nog wel een aardige verzameling, als ik die zo naloop. Ik heb zo goed als altijd wel huisdieren gehad. Ze zijn lastig. Je moet ze eten, drinken en aandacht geven, ze moeten regelmatig hun behoefte doen en je moet andere rotzooi van ze opruimen. Toch zou ik ze voor geen goud willen missen. Waarom eigenlijk? Ik moest daar even diep over nadenken. Natuurlijk in de eerste plaats omdat ik een soort van vriendschapsband met ze heb. Schrijf ik ze menselijke eigenschappen toe? Zeker doe ik dat maar ik doe ook mijn uiterste best om hun dierlijke gedrag en eigenschappen te respecteren en te waarderen. Dat gedrag boeit me ontzettend.

De twee katten die we hier in huis hebben zijn 'logés' van mijn dochter. Jaren geleden verhuisde ze van een rustig plekje in de binnenstad van Kampen naar een wat krap appartement in een drukke winkelstraat in Hilversum. Een 'nee' op haar vraag om ze 'even' te adopteren kwam niet eens in ons op. Mijn vrouw beschouwt ze als ware het haar kinderen. Ik absoluut niet maar ze laten ons beider benadering aanleunen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zou dat bij honden ook zo werken?

Ik heb ook wel iets met vogels. 's Winters voer ik ze op mijn werk in een soort binnentuintje, een patio. Vooral kool- en pimpelmezen, een enkele roodborst en een merelpaar komen er op af. Ontzettend leuk, dat kleurige gefladder. In mijn eigen achtertuin bleek het niet eens zo moeilijk te zijn om houtduiven en merels uit de hand te laten eten. Het vergt vooral geduld en ik vraag me heel nieuwsgierig af wat non-verbale communicatie daarbij voor rol speelt. Ze kijken je nogal uitdrukkelijk aan, op weg naar het handje voer. Toch ook wel een beetje nostalgie, daterend uit de tijd dat die krielkipjes regelmatig op mijn schouder en schoot zaten. Ik kan me wel iets voorstellen bij processen van domesticatie.



“Niemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


luciaT..1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 13-10-2016
Antw.: 3114
Wo Jan 02, 2019 5:57 pm Reageer met quote

Als kind opgegroeid met katten, honden, kippen, konijnen en voliérevogels.
Eén van de honden was mijn favoriet, Tom, een teefje. Kruising Friese Stabij en Fryske Wetterhoun.
Honden liepen toen nog los buiten dus Tom kwam na een duik zomers in een prutsloot al stinkend thuis waarna eerst drogen in de schuur en daarna onder de douche in het lavet. Helaas moest Tom het veld ruimen voor een andere hond. Ik was toen een jaar of 10. Maar Tom kwam telkens terug en mijn zus en ik hem maar eten voeren dus niet zo vreemd dat hij weer terugkwam. Uiteindelijk zagen we hem niet meer, maar ik heb wat tranen gelaten om Tommie. En nog als ik zo'n soort hond zie heb ik nog een brok in mijn keel na zoveel jaren.

Als volwassene hebben we alleen katten gehad. Nu heb nog 1 kat, nog net niet 'mijn kind'. Wink

Foto onder: Tom, de enige foto die ik van hem heb, kwaliteit allerbelabberst.




Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


hehety



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2009
Antw.: 11533
Wo Jan 02, 2019 6:54 pm Reageer met quote

Dit schreef ik eens over mijn hondje, Teddy en het is allemaal echt gebeurd.

Dierendag nadert weer. Na mate ik ouder werd dacht ik vaker rond die tijd aan mijn eerste hondje: Teddy. Als verjaardagscadeautje op mijn vierde verjaardag kreeg ik haar als puppy. Zes weken was ze. Wat was ik blij met haar. Teddy ook met mij, want waar ik was, was zij ook. Tenminste, als ze de kans kreeg. Vaak zat ze mij op te wachten bij voor de poort van de lagere school en kwispelde ze met haar staart als je mij naar buiten zag komen. Volgens mijn moeder liep ze een kwartier van te voren aan voor de school uit was, alsof ze klok kon kijken. Vaak mocht Teddy mee naar boven en dan sprong ze heel snel op bed om bij mij te gaan liggen. Dan aaide ik haar halflange, glanzende vacht en voelde mij het gelukkigste meisje die er bestond .

In mijn jeugd zijn ook veel ernstige dingen gebeurd. Teddy was dan mijn steun en toeverlaat. Ze likte mijn zoute tranen weg, als ik heftig snikte. Haar poot legde ze op mijn arm, of ze zeggen wilde: “Het komt wel goed, vrouwtje, want ik ben bij je.”
Mijn ouders gingen scheiden toen ik zeven was.
Mijn vader vond opeens dat Teddy maar bij zijn nieuwe gezin moest komen en nam haar mee. Dat vond ik zo gemeen, want Teddy was mijn hondje en dat namen ze mij af. Ik was ziek van verdriet en zocht troost bij het paard van de melkboer. Zijn warme vacht gaf mij troost als ik mijn hoofd tegen haar flank legde. Teddy wilde daar niet zijn en jankte alles bij elkaar, dus besloot mijn vader haar in de schuur op te sluiten. Dat was een goede zet, want mijn hondje kon zo een gat ik de vloer graven en ontsnappen. Drie dagen was ze onderweg voordat ze stond te piepen voor de deur. Ik voelde, tijdens het schrijven hoe gelukkig toen was. Teddy hoefde niet meer terug en mocht bij mij blijven.

Kleine meisjes worden groot, zeiden ze altijd. Dat gebeurde met mij ook, toen Peter en ik besloten te verloven namen we Teddy mee naar het park. Het leek wel of ze ons goedkeurend aan keek met haar grijs door staar geworden oogjes, terwijl we onder een dikke boom de verlovingsringen bij elkaar om de ringvinger schoven en elkaar kusten. Natuurlijk was het hondje ook van de partij bij ons trouwfeest. Uiteraard niet in de trouwzaal en de kerk, want dat mocht toen niet. Wel bij het feest en natuurlijk lag ze onder de tafel aan mijn voeten tijdens het feestmaal.
Op een avond belde mijn moeder ons vrij paniekerig op. Teddy lag te gillen en te kronkelen van de pijn. We hebben haar snel mogelijk opgehaald en zijn naar de dierenarts gegaan. Daar kreeg ze een spuitje om haar uit het lijden te verlossen. Later bleek dat de darmen van Teddy was geperforeerd door een kippenbotje. Die had de buurvrouw over de heg heen gegooid voor de hond, niet wetende dat dit soort van botjes voor dieren dodelijk konden zijn. Het was geen opzet en ze was er ook heel verdrietig over. Mijn moeder was daarom ook niet boos op haar, want dat zou niet reëel zijn geweest. Teddy was ruim achttien en een half geworden en stierf op een avond in oktober in mijn armen.
Het bleef voor mij een echte gunst om zo lang een hondje te kunnen hebben die mij zo intens trouw was in mijn jonge jaren.
.




Hoe minder dingen je bezit.
Hoe minder dingen jou bezitten.

auteur onbekend
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12835
Wo Jan 02, 2019 10:39 pm Reageer met quote

Bijna twintig jaar worden is voor een hond ontzettend oud. Zelfs veel katten, die gemiddeld jaren ouder worden dan honden, halen dat niet. Wie weet hoeveel ouder zonder dat ongelukkige kippenbotje. Mooi verhaal, hehety, ontroerend. Wij mensen worden doorgaans veel ouder en dat betekent dat de kans groot is dat je eerder afscheid van je huisdieren moet nemen, in plaats van andersom. Zo'n verlies is verdrietig maar dat kost dan maar wat tissues of zakdoekjes. Dat weegt voor geen meter op tegen de jarenlange band en het plezier die je met je huisdier gehad hebt.


“Niemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12835
Wo Jan 02, 2019 10:41 pm Reageer met quote

luciaT. schreef:
Nu heb nog 1 kat, nog net niet 'mijn kind'.
Ach, als het wel zo zou zijn begrijp ik het ook wel. Wink


“Niemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3883
Do Jan 03, 2019 3:11 pm Reageer met quote

Een ware film die zich aan mijn oog voltrekt wanneer ik je verhaal over Teddy lees Hehety. Prachtig, ontroerend, gedeeltelijk ook Dickensiaans.

De foto met Bonzo gevonden:





We waren even groot wanneer hij op zijn achterpoten stond en konden heerlijk ravotten. De beste jeugdvriend die ik me maar had kunnen wensen. Maar ja, zoals dat met meerdere honden verging. Op een dag kom je thuis en krijg je te horen dat Bonzo een spuitje heeft gehad. Er hadden zich een paar incidenten voorgedaan, Bonzo had in Alkmaar bij het winkelen plots een vrouw bij 1 van haar fladderende broekspijpen gegrepen, en enkele weken daarna had in Hoorn, voor de deur, de postbode zich nogal bedreigd gevoeld door het dier. Dus Bonzo moest ook weer weg.



There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12835
Do Jan 03, 2019 10:55 pm Reageer met quote

Klinkt niet eens als al te ernstige incidenten, Klaas. Tenzij er sprake is geweest van hondsdolheid of iets dergelijks zou ik als slachtoffer zo'n hond absoluut niet naar de eeuwigheid gewenst hebben. Ter relativering speelt bij dergelijk gedrag een hersentumor ook wel soms een rol. Dan ligt het natuurlijk anders.


“Niemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 3883
Vr Jan 04, 2019 12:06 am Reageer met quote

Het was ook niet nodig geweest denk ik Kees. Het incident met de postbode heb ik niet meegemaakt zelf, wél was ik erbij toen Bonzo plots hapte naar een wapperende damesbroekspijp. Je kon ook van bijten spreken misschien, maar er was geen sprake van een verwonding of zelfs maar enige pijn herinner ik me, de vrouw was alleen enorm geschrokken (begrijpelijk) en haar man of vriend sloeg daar enorm op aan, mijn vader kreeg de volle laag van hem, verbaal weliswaar maar, bijna recht tegen hem aanstaand in de hoek van een winkelportiek niet zonder fysieke dreiging. Daar waren hij en mijn moeder erg door ontdaan en dat wilden ze denk ik niet nog eens meemaken. Toen de hond gegromd had naar de postbode, waren ze daar bang voor geweest. Dat bracht hen ertoe het dier door de dierenarts te laten inslapen. Dat ging blijkbaar erg makkelijk in die tijd. Nee, nodig was dat niet geweest. Ze hadden het dier ook kunnen muilkorven, en zelfs dat kon al wel eens wat overdreven zijn geweest in mijn ogen nu.

Zelf ben ik nooit aan een hond begonnen, het heeft me altijd wel heel leuk geleken, maar dan onder andere omstandigheden, wanneer ik ergens buiten gewoond zou hebben, met een flinke tuin bij het huis en liefst een bos in de omgeving zodat hij zich lekker uit kon leven elke dag.

We hebben een kat (mijn vierde), zeldzaam lief.






There is a crack in everything; that's how the light comes in.

Leonard Cohen
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Keesvi



Superlid
Superlid
Lid sinds: 1-3-2009
Antw.: 12835
Vr Jan 04, 2019 11:15 am Reageer met quote

Mooi, zo'n egaal zwarte kat. Mijn eerste, ik zal een jaar of tien geweest zijn, was er ook zo een. Katten en auto's hebben geen goede relatie met elkaar. Ik was intens verdrietig na zo'n fatale confrontatie. Het is me helaas nog een paar keer overkomen, terwijl ik nooit dichtbij een drukke weg heb gewoond. Onze Vlek(je) bestond het in haar jonge jaren enkele malen om een maand of langer uit beeld te verdwijnen om midden in de nacht onder ons slaapkamerraam te loeien met de boodschap onmiddellijk binnengelaten te worden. Dat zal wel tot de onnavolgbare trekken van katten behoren die we nooit gaan begrijpen. Vind ik ook wel het aantrekkelijke van die eigenzinnigheidjes.


“Niemand wordt geboren met haat voor een persoon met een andere huidskleur, achtergrond of geloof." (Nelson Mandela)
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Tympaan



Superlid
Superlid
Lid sinds: 8-11-2008
Antw.: 26631
Za Jan 05, 2019 2:45 pm Reageer met quote

De andere kant van de huisdierenmedaille ...


Faber quisque fortunae suae
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


hehety



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2009
Antw.: 11533
Za Jan 05, 2019 2:55 pm Reageer met quote

Als er een zoogdier de grote vervuiler is, is het wel de mens. Zonder de mens worden er ook geen huisdieren gehouden, wagens, vliegtuigen, plastic en zo meer geproduceerd en geen regenwouden gekapt. Dit soort van artikelen trekken de boel uit het verband. Dat is mijn bescheiden mening. Very Happy


Hoe minder dingen je bezit.
Hoe minder dingen jou bezitten.

auteur onbekend
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


christoffel



Superlid
Superlid
Lid sinds: 25-11-2008
Antw.: 2909
Zo Jan 06, 2019 8:50 pm Reageer met quote

Zelf kan ik heel goed met dieren overweg ook al hebben we nooit huisdieren gehad.
Mijn vader zei vroeger altijd; Als je van dieren houd, Dan houd je geen dieren.



Aan het onmogenlijke, is niemand gehouden.
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Tympaan



Superlid
Superlid
Lid sinds: 8-11-2008
Antw.: 26631
Zo Jan 06, 2019 9:13 pm Reageer met quote

christoffel schreef:
... Als je van dieren houd, Dan houd je geen dieren.


Een waar woord..

Maar ik moet eerlijk ook bekennen dat wij een kat hebben. Het argument is dan dat het haast een noodzaak is als je in een oude boerderij woont en je wil de muizen een beetje weghouden.. Maar we vinden het ook gewoon leuk...

Het voordeel is dat het dier de ruimte heeft en zich niet verveelt dank zij die muizen...



Faber quisque fortunae suae
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


theDon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 2-5-2017
Antw.: 3390
Ma Apr 08, 2019 6:28 pm Reageer met quote

Ik denk dat dit genoeg zegt over iemand.




Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Pluk.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 25-1-2008
Antw.: 4438
Ma Apr 08, 2019 7:05 pm Reageer met quote

PS:
Prachtige verhalen; graag gelezen! Very Happy




Laatst aangepast door Pluk.1 op Ma Apr 08, 2019 7:38 pm, in totaal 1 keer bewerkt
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Rina2



Superlid
Superlid
Lid sinds: 28-7-2009
Antw.: 13739
Ma Apr 08, 2019 7:28 pm Reageer met quote

In mijn huwelijk hebben we jaren huisdieren gehad, we woonden ook midden in de polder, dus ruimte zat. We begonnen met kippen en konijnen en later kwam daar de pup Rama bij, een rottweiler. Hij was een super lieve hond waar ik de kinderen toen 10 en 12 rustig alleen mee liet uitlaten. Hij is 8 jaar geworden en ondertussen was er ook een rode kater bij gekomen, Kobus. Toen jaren niks en toen kwam Bobby een Jack russeltje als pup in huis en is nu goed 4 jaar. Mijn man en hij waren maatjes, maar toen mijn man dement werd was Bobby soms zijn trigger en dat heeft hij zo goed ondergaan, of hij voelde dat het baasje het niet expres deed. Toen mijn man overleden was en ik later aan het vertellen was aan bezoek hoe het allemaal gegaan was kwam hij op mijn schoot zitten en begon te janken. Dat heeft een paar maanden geduurd en nu is dat over, ik hoef het verhaal natuurlijk ook bijna niet meer te vertellen. Nu zijn Bobby en ik samen en het is super om hem te hebben, ik laat hem bijna altijd los lopen en hij reageert op mijn waarschuwing als hij iets doet wat ik niet wil. Bv in de tuinen van de buren zijn poot optillen. Al met al hebben we het weer heel gezellig mijn hondje en ik.







Wijsheid is wat het hart je verteld.


Laatst aangepast door Rina2 op Di Apr 09, 2019 12:07 pm, in totaal 1 keer bewerkt
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


theDon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 2-5-2017
Antw.: 3390
Ma Apr 08, 2019 11:02 pm Reageer met quote

Tsja Rina, ik begrijp je verhaal helemaal!




Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Rina2



Superlid
Superlid
Lid sinds: 28-7-2009
Antw.: 13739
Di Apr 09, 2019 12:03 pm Reageer met quote

Prachtig...en zo waar, TheDon. Dankjewel.


Wijsheid is wat het hart je verteld.
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


Pagina 1 van 1

Plaats reactie