Steeds meer campers en eigenaren die Europa doortrekken
Reizen
Plaats reactie


Frank.vandenBoo m



Nieuwe bezoeker
Nieuwe bezoeker
Lid sinds: 11-1-2015
Antw.: 4
Wo Jan 14, 2015 4:44 pm Reageer met quote

Je ziet ze steeds meer campers en hun eigenaren die heel Europa door trekken en je enthusiast begroeten als je ze tegen komt onderweg.

Nu viel mij het op dat die begroetingen onderweg groter zijn richting het zuiden als andersom, over deze dingen en nog veel meer schrijf ik graag en vraag mij af of er hier belangstelling voor is.

Frank


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Advertentie











BigEd



Superlid
Superlid
Lid sinds: 22-2-2006
Antw.: 1121
Wo Jan 14, 2015 5:11 pm Reageer met quote

Maar natuurlijk, zou het iets met de zon te maken hebben? Als je richting het mooie weer rijdt ben je misschien wel vrolijker.

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage


debelg



Superlid
Superlid
Lid sinds: 12-9-2012
Antw.: 9687
Do Jan 15, 2015 1:34 pm Reageer met quote

Frank , ik heb jarenlang door europa getrokken met een camper , maar ook met de vrachtwagen. Meestal zijn het mensen met een goed humeur.
Ze gaan op vakantie, dan is iedereen wel vrolijk.als ze dan een nederlands kenteken zien, gaan ze enthousiast zwaaien, ook knipperen met groot licht.
maar ik ben gek op dat soort verhalen, dus begin maar te typen. Laughing



sterven is het toetje van het leven
japans gezegde
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Frank.vandenBoo m



Nieuwe bezoeker
Nieuwe bezoeker
Lid sinds: 11-1-2015
Antw.: 4
Do Jan 15, 2015 2:07 pm Reageer met quote

Komt er aan hr Debelg !! Cool

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


debelg



Superlid
Superlid
Lid sinds: 12-9-2012
Antw.: 9687
Do Jan 15, 2015 2:12 pm Reageer met quote

Frank, laat aub dat hr weg, anders blijf ik me scheren Laughing


sterven is het toetje van het leven
japans gezegde
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Frank.vandenBoo m



Nieuwe bezoeker
Nieuwe bezoeker
Lid sinds: 11-1-2015
Antw.: 4
Do Jan 15, 2015 2:41 pm Reageer met quote

HONGARIJE
11 februari 2010 tot 21 februari 2010.
Donderdag 20:47 11-2-2010
Tijdens ons bezoek van de jaarvergadering van de hobbyclub in januari 2010 spraken wij over Hongarije en met name over de kuuroorden aldaar.
Mijn Coosje heeft vaak last van der botten en volgens Edelhart die wij ontmoeten was een bezoek naar een dergelijk oord een verademing daarvoor.
Tja wanneer dan vroegen wij ons af, mijn idee was zo snel mogelijk, dat na aanleiding van het vaatwerk wat de afwas niet haalt,
Die handen van haar doen vaak zo'n pijn dat zelfs het pakken van een bord of kopje al een drama wordt, voor haar maar ook voor hetgeen wat ze pakt.
Bij de vaatgoed specialist groeten ze mij al met de voornaam, wat natuurlijk erg leuk is voor mij, maar minder voor mijn portemonnee.
Dus dat kuuroord idee stond mij wel aan en Coosje ook wel natuurlijk, want als ze niet wil dan gaat het gewoon niet door.
Nu won het gezonde verstand en ging het alleen nog om wanneer weg en hoe.
Het hoe was voor mij niet moeilijk, met de Hobby natuurlijk, maar dan realiseer je je dat het een redelijk wintertje is en dat je daar wel een klein beetje op
voorbereid moet zijn.
Afdekking voor in en uitlaat gaskachel was aanwezig, maar winterbanden , nee die hadden wij nog niet en sneeuwkettingen had ik nog wel.
Nu had ik liever dat het andersom was geweest , wel banden en geen kettingen, maar lieve koeken worden niet gebakken dus banden en velgen besteld en
ondertussen de kettingen gezocht en gevonden, nog nooit gebruikt en volgens de opdruk geschikt voor onze bandenmaat 205x70x15.
Het is een systeem die je er in een keer omlegd en aan de binnen en onderkant van het wiel in elkaar klikt, dat ga ik even proberen dacht ik.
Ik naar buiten en met de handleiding ernaast (in een venijnig N O'ter windje met lichte sneeuwval) even het kettinkje er om leggen.
Nou dat even werd later want of mijn armen zijn te kort ( wat ik betwijfel met mijn 1.90) of de inch maat was niet goed , want hoe ik wende of keerde
ik kon hem niet vastklikken , en tijdens dat geprobeer hoor ik mijn buurman zeggen , god vrouw er komt weer een hoop sneeuw aan ,de buurman is al
bezig met sneeuwkettingen om te leggen.
Dat ontlokte toch weer een grijns op mijn gezicht, die even daarvoor toch een andere mimiek had.
Besloot het een andere keer nog eens te proberen want ik stond net even teveel in de trek en dat werd minder.
Moeten de camper weer inrichten, want alles gaat er na een reis uit voor het schoonmaken enzo, en dat moet er ook allemaal weer in.
Willen de 19e weg en het volgende weekeinde weer terug, wat met zo'n 1200 km best te doen is natuurlijk, wat het wel spannend maakt is het weer.
Het kan van alles worden dus vandaar de winterse voorbereidingen.
Hoe het ons verder gaat hoor je later.
Donderdag 22:34 18-2-2010
Later dus, bij de bandenman bleek de verkeerde maat te zijn besteld, had moeten zijn 215x70 en het was 205x70, tja wat moet je dan hé, het kon wel ook qua stijvigheid van de band,
Volgens de bandenman moesten de banden per as 2000kg kunnen dragen en bij controle bleek dat het kon, prettige bijkomstigheid was dat de sneeuwkettingen nu ook prima pasten.
volgens de weerberichten gaat de temperatuur omhoog en als dat zo is hoor je mij niet klagen hoor.
Kreeg eergisteren nog even een hartvergroting , kwam in de natte sectie bleek de doucheslang met houder op de grond te liggen, en na nog een keer kijken zag ik ijs in de slang zitten.
IJS in de slang ??, bestaat niet !!, er zit geen water in, bij controle bleek er wel degelijk water in te zitten , nou daar was ik goed ziek van, ik zou toch zweren dat ...
Gelijk sjouwen met heaters en fönn en het gasstel aangestoken en na een uurtje met bonkend hart geprobeerd de kachel te onsteken, het juiste lampje ging branden (geel)
en na een paar seconden hoorde ik het vertrouwde gebrom van een werkende kachel.
Poe poe, ik wiste het zweet van mijn voorhoofd, nee nee zo goed was die kachel nou ook niet, maar die angst he, alles stuk, niet meer weg, hoe op, ik moet er niet aan denken.
Maar hij doet het, dus gaan we gewoon.
Vandaag alles ingeruimd en op een paar kleine dingen na kunnen we morgen weg, ik wil vroeg op, en vroeg is 07.00 uur om na de gebruikelijke ochtenddingen nog even met de honden er uit
die natuurlijk allang in de gaten hebben dat we weer weg gaan en er is flinke concurentie tussen de meiden, slijmen met het baasje, snel zitten en goed luisteren en als ik dan het goede gedrag beloon
dan kijkt de een de ander aan en zie je gewoon in die blik, zie je nou wel, ik mag mee en jij lekker niet.
Maar jammer voor het stel want er gaat helemaal geen hond mee, geen grote geen kleine, helemaal niks.
De bedoeling is om te proberen rond 11.00 uur te vertrekken en dan rijden we via de A31 naar het zuiden en als we het zat zijn zoeken we een plekje voor de nacht en proberen dan de tweede dag op onze
bestemming te komen in Hongarije.
Hoe dat ging hoor je morgenavond, ik ga er in, weltrusten en tot morgen.
Zaterdag 22:16 20-2-2010
Niet morgen maar overmorgen is het geworden, de tweede dag dus,is dat ik dit schrijf.
Na de laatste dingen te hebben ingeladen gingen we precies om 11.00 uur op pad, onvoorstelbaar dat is ons nog nooit gelukt, een planning maken en dan op geplande tijd weg, maar gelukt dus.
Na 4 kilometer de grens over en dan de A31 op richting het zuiden, de planning was Regensburg en dat wilden we liever niet via het Roergebied, dat door de vette industrie liever door ons wordt vermeden.
Via Ossnabrück dat wat oostelijker ligt, zijn we op onze geplande bestemming aangekomen om de nacht door te brengen op een parkeerterein langs de snelweg alwaar de nodige faciliteiten aanwezig waren.
De sneeuw was nog alom aanwezig integenstelling tot bij ons waar het nagenoeg verdwenen was en er was wel wat meer gevallen als je om je heen keek, maar de weg was goed berijdbaar en het was +2
met af en toe wat lichte sneeuwval.
Soms leek het wel of we nog in Nederland reden als je naar de kentekenplaten keek die overwegend geel waren, dit naar aanleiding van de krocusvakantie die voor veel Nederlanders wintersport betekende.
Onderweg kwamen we tot onze ontsteltenis erachter dat ik de koelbox met erg veel lekkernijen naast en niet in de camper had gezet en dus nog vrolijk thuis stond, wat me een mistige blik van Coosje opleverde.
Maar niet getreurd, even weg van de snelweg wat gesjopt bij de plaatselijke middenstand om het euvel zo snel mogelijk te verhelpen, wat s'avonds redelijk gelukt bleek aan het gesmikkel te zien.
We werden gewekt door slaande portieren en blčrende kinderen en hun ouders die kennelijk zoveel energie in zich hadden en dat kon niet wachten op ski's, maar dat moest er nu uit.
Enfin, dan er maar uit om gewoon de dag te beginnen, na een rondje sanitair en een heerlijk ontbijtje weer op weg om via Oostenrijk richting Wenen en daarna de H volgen wat als het goed was ons naar
Hongarije zou brengen, Bij Sopron de grens over die onbemand en niet zichtbaar was, maar je kon de eerste meter al bemerken dat je in Hongarije was, gewoon anders hé, de wegen gelijk tweebaans en de huizen
anders en de rijstijl was ook veel ruiger, inhalen waar het eigelijk niet kon en dan op het laatste moment er ergens tussen prakken, tja dan besef je dat er toch wel wat verandert is bij ons want ik herken het wel hoor.
Maar in ieder geval ineens toch op onze bestemming aangekomen om te parkeren tussen een paar campers die voor het thermobad stonden.
Een vriendelijke buurman die ook al aanwijzingen gaf bij het inparkeren (boom net gemist) vertelde ons dat je een parkeerkaart moest kopen op de camping anders kreeg je problemen met de politie.
Aangezien die niet op ons boodschappenlijstje stonden gingen wij de campingbaas opzoeken, wat niet zo eenvoudig bleek.
Bij het hek wat volgens ons wel een doorgang was, was geen teken van leven en ging niet open.
We besloten een rondje te lopen om te kijken of er nog een andere ingang was maar dat was er niet, aan mensen die langs liepen gevraagd en die zeiden dat het hek gewoon open was en dat bleek zo te zijn.
Weliswaar een hele flinke ruk, maar toen was het open, wij doorgelopen naar een lichtje wat aan een huisje verderop hing, net toen we in de buurt kwamen kwam er een kettinghond met een woeste grom
naar ons toe rennen met zijn hok achter zich aan.
Op de herrie ging er een deur open en kwam er een man uit die eerst een hond terug moest duwen en toen ons vriendelijk te woord stond en er tussendoor de kettinghond weer in zijn hok stuurde.
De man bleek de beheerder en de hond bleek erg vriendelijk, dus problemen waren er niet.
De rondleiding van de man was boeiend, het zag er allemaal keurig uit, met ruime douche's en schone toiletten, kortom een mooie camping, wat ik ook zei tegen de beheerder.
Na een lekkere nachtrust werd ik wakker van het zonnetje en kwam er gelijk uit.
Coosje lekker laten slapen en ik ging de douche's inspecteren, die was zo als hij er uitzag, heerlijk.
Nu even koffie en ontbijt en dan zijn we klaar voor het thermo gebeuren, hoe dat is bevallen hoor je later.
Zondag 20:36 21-2-2010
Op weg naar het thermobad, wat geen grote opgaaf was, het lag 100 meter verder en we hadden een 10 rittenkaart gekocht op de camping, wat 2000 roepie's scheelde met de kassa van het bad,
dus toch lekker. Flora termálfürdö zie ook www.floragyogyfurdo.hu in Kapuvár.
Maar hoe het moest en ging, dat wisten we niet , dus zwempak mee, wat handdoeken en een goed boek en dan zouden we wel zien.
Binnen bleek dat we niet te weinig maar ook niet te veel mee hadden dus in één keer goed, en dat mag ook wel eens een keer.
Na het omkleden gingen we de ruimte binnen waar de baden waren en er waren diversen baden met verschillende temperaturen en natuurlijk speciaal water, en dat maakt het baden daar tot een overdadige
weldaad voor de body en geest.
We zaten tot het koppie in het water en voelde , tja wat voelde we nou he, het was een prikkeling die langzaam naar het leek tot aan je botten naar binnen kwam en we keken elkaar aan, van he voel jij dat ook ?
Ja, dat voelde zij ook, en later leek het net of dat het zich rond en op je zwakke plekken zich concentreerde.
Het was een erg aparte gewaarwording, die we heerlijk lieten komen onder het motto, het zal wel goed zijn.
Maar dat kwam natuurlijk door het speciale water wat daar is en dat bestaat uit :Kalium,Natrium,Ammonium,Kalcium,Magnéziumvas/eisen,Litium,Kantion,Clorid,Bromid,Jodid,Fluorid,Sulfat,
Hydrogénkarbonát,Szulfid,Anion,Metaborsav,en Metweinsaure en niet te vergeten Metakieselsaure en dan natuurlijk nog Szabad szénsav met Freie kohlesaure en het geheel opgeleukt metKation + Anion.
Nou dan weet je het wel he, en zo voelde dat ook, al die kiumen en tionen togen vastberaden door de porieén en marcheerde vastberaden op naar de zwakke plekken in je lichaam om beleefd maar dwingend al je
kwalen te verzoeken zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken, wat die niet konden weigeren en dat , ja dat voelde je, en ik zal eerlijk zeggen, dat voelde goed.
Het was inmiddels een erg mooie dag geworden die geheel wolkenloos verliep en het klinkt raar maar er waren diversen mensen die al lekker buiten in het zonnetje zaten en waarom niet he, t'leek wel voorjaaar.
Lekker voor morgen een bodymassage besproken en daar stel ik me erg veel van voor.
In het verleden dat ook wel eens gedaan en daarna was geen heg te hoog voor je hoor, zo geweldig lekker voel je je dan.
Het was inmiddels weer tegen vijven en besloten dat het vandaag daar wel weer mooi was geweest, omkleden en weg om daarna om de hoek in een restaurantje,( waar we gisteravond ook al tervergeefs waren
omdat er toen een besloten feest werd gehouden , wat er best gezellig uit zag, maar ons Hongaars is van dien aard dat we ons daar niet lang staande hadden gehouden), nu toch maar te gaan eten, wat geen
tegenvaller bleek.
Gisteren waren we uitgeweken naar een ander ding wat even verder lag, en daar zijn we ook aardig aan de calorieén gekomen, wat eigelijk geen probleem is in dit land.
Na ons ook hier weer (h)ongaars te hebben gegeten met de benenwagen terug naar de camper alwaar ik dit verhaal weer in de laptop zit te tikken.
De plannen voor morgen zijn eerst naar de bank voor nog wat geld en dan door naar Sopron voor een reserve fles gas , want dat loopt lekker snel de fles uit hoor, tís toch nog winter hoor s'nacht's vriest het nog
en overdag lijkt het heel wat in het zonnetje maar in de camper heb je toch wel een kachel nodig.
Maar dat allemaal morgen, nu nog een glaasje nattigheid en dan maar naar bed, tot morgen.
Maandag 20:42 22-2-2010
Net weer terug van het restaurant op de hoek waar we de eerste avond hadden gegeten, was weer erg lekker en de kilometer lopen bevalt ook wel.
Waar ik ook wel warme gevoelens van kreeg waren de nota's, die niet alleen beduidend lager waren als hier in het westen, maar de opbouw daarvan, behalve wat geschrijf stond er helemaal niks op,
geen notanummer of bedrijfsnaam, geweldig toch, doet me denken aan de zestig en zeventigerjaren toen dat bij ons ook nog gemeengoed was, en dat werkte echt wel hoor.
Iedereen had een baan, had ook erg veel zin om een baan te hebben, want een baan was geld, en nu is een baan geld voor een ander en jij het werk met een kleine vergoeding.
Vanmorgen na de gebruikelijke ochtendhandelingen naar de campingbaas die samen met zijn vrouw zijn eigen huisje stond te poetsen, kraakheldere mensen hoor, je kan niet kijken of ze zijn bezig met het
onderhoud.
Hij had beloofd even te bellen naar iemand in Sopron voor een nieuwe propaanfles en dat deed hij onmiddelijk toen ik daarnaar vroeg,
Ik moest er om 12.30 uur zijn en het was daar en daar tegenover de Toyota-dealer in een knijpie zoals hij zei en daar moest ik vragen naar de gasman.
Zo gezegd zo gedaan, ik vroeg aan een meidje achter de bar voor het gas en bestelde tevens twee bakkie's koffie , volkomen onbewogen (leek Jenny Kaagman wel) zei ze momentje en ging weer achter de bar hangen
Af en toe een plaatselijke toekomstige ex van iemand helpen en maar hangen he, kijken naar helemaal niks.
De momentje's regen zich aan elkaar tot wel heel erg lang, op vakantie ben ik meestal een stuk relaxter , maar dat mens maakte dat wel heel erg moeilijk.
Op het moment dat ik dacht , ga ff lekker zelf aan het gas kwam er een man naar ons toe die beduidde en schichtig om zich heen stond te loeren en iets stond te mompelen over een gasfles.
Ik dacht HEE daar zal je hem hebben en ik vroeg aan hem hoe en wat, hij gebaarde en mompelde iets over een gasfles die hier moest komen te staan en iets over 5000 locale roepie's.
Ik zeg watzeguw , hij weer wijzen , mompelen , gebaren en maar om zich heen kijken he, of hij de staatsjuwelen stond te verkopen.
Ik kreeg zolangzamerhand toch wel een beetje de kolere er in, hou best van een geintje hoor maar die kerel stond zo achterlijk te doen,fles hier , zo stond hij en wijzen naar een plek voor hem op straat.
Nou als je dat wil dan krijg je hem daar, ik het luik open en de gasfles er uit geschroefd en hoorbaar neergezet op de plek die hij aan had gewezen.
Na nog een keer goed om zich heen te hebben geloerd verdween hij met de fles ergens achter de kroeg en wij maar weer wachten he, wachten , wachten en nog eens wachten.
Ik begon steeds narriger te worden en begreep helemaal niks van die komedie, gewoon even een gasfles kopen , dat is 2 minuten werk he, maar niet hier hoor.
Net toen ik langs de kroeg naar achter was gelopen om te kijken wat er nu gebeurde en waar hij bleef hoorde ik Coosje roepen dat zijne exelentie was gearriveerd, en dat de ruil kon beginnen.
Na nog eens uitvoerig de omgeving te hebben bestudeerd besloot hij dat we zonder kleerscheuren aan de ruil konden beginnen.
Ik toonde heel sniekkie het 5000 biljet waar hij even naar loerde en na een snelle knik pakte hij het geld en liet met zijn andere hand de gasfles los.
Na nog één keer de omgeving te hebben opgenomen draaide hij zich om en beende weg, ik keek nog even of er rode spikkels op zijn lichaam zichtbaar werden wat zou duiden op eventuele leaservizieren.
Ik zichtbaar aangedaan pakte de gasfles als een spion van de koude oorlog, en smakte hem op zijn plaats om vervolgens weg te rijden met de gedachte om elk moment in een wegblokkade verzeilt te raken.
Ons hart begon weer wat rustiger te tikken want we werden niet aangehouden, hoorde geen sirene's en namen geen politiemachten waar.
Ik wist niet dat gas zo heet kon zijn, maar we hadden het heelhuids overleefd en ik riep naar Coosje dat zij uit de douche kon komen alwaar zij zich had opgesloten.
In tijgergang kwam ze aangeslopen ondertussen door de ramen loeren of er al een grote aaanval op handen was.
Lachend schudden wij ons hoofd en zeiden dat het altijd nog gekker kon, wij hadden in ieder geval weer een tweede volle gasfles en dat was toch even lekkerder zo.
Nog even via de plaatselijke Aldi wat gesmikkel en smakkel aangevuld, wat een mooie zaak zeg, daar kunnen ze bij ons een puntje aan zuigen, weer snel terug naar de camping alwaar wij ons weer naar het hemelse
bad spoeden waar de masseur ons al op stond te wachten voor een complete massage.
Eerst Coosje en toen die er uit kwam na een uur kneden, knijpen duwen en roffelen, moest ze eerst even gaan zitten en de kleur van der wangen verraade dat der spieren heel wat te verwerken hadden gekregen.
Nu was het mijn beurt en na plaats te hebben genomen op de bank begon het feest.
Eerst het rechterbeen en daarna het linker, toen beide armen en na het omdraaien kwam het rugpand uitgebreid aan de beurt, hij kneede, wreef en trok , duwde en roffelde dat het een lust was,
en toen hij zei te gaan zitten, kwam ik helemaal dizzie op en toen ging hij nog uitgebreid mijn nek doen, helemaal geweldig was dat , en erna nog een half uurtje in het wonderwater.
Het liep tegen 17,30 en we besloten dat het mooi was geweest , lekker nog even douche´n en der uit, heerlijk zeg ´ik voelde me 20 jaar jonger , zo´n veerkrachtige tred was lang geleden, ik voelde mij keigoed.
Coosje had wat last van spierpijn , wat ook mogelijk was natuurlijk , geen mens heeft dezelfde spieren, maar dat gaat wel weer over.
Na ons te hebben omgekleed spoeden wij ons naar het restaurant van het begin van dit hoofdstuk.
Na dat avontuur weer terug in de camper waar na het tikken van dit verhaal het weer langzamerhand bedtijd aan het worden is, Coosje ligt al, nu ik nog, Atoeteleur en tot morgen.
Vrijdag 20:42 26-2-2010
Vrijdagavond net terug van ons happie op de hoek, Coosje had "zanderfilet" en ik ging voor de "goulash in de rode wijn gekookt", erg lekker vond ik het, alweer de laatste keer hier in het restaurantje op de hoek
De eerste keer zijn we weer wegggegaan omdat er een feestje was en het alternatief 800 meter verder was best goed, een beetje trendy maar dan op zijn oostbloks, een licht behang met een zeer drukke opdruk
van zacht en hardgroen met zwart hout rondom en een verlichting waar schiphol jaloers op zou worden, een hoge biefsuk gaf ver over tafel een beste schaduw, maar druk of niet druk we zijn er twee keer
geweest, het eten was lekker , de mensen erg aardig dus licht en behang werd minder spannend toch.
Vandaag net als maandag weer naar de masseur en toen Coosje er uit kwam (moest weer eerst natuurlijk) bleek het geen seur maar een seusse te zijn, wat op zich geen probleem moet zijn.
In het begin dacht ik dat ze alleen maar de huid aan het opwrijven was , mijn benen en armen voelde ik zo weinig dat ik dacht, dat heb ik weer, ik wil even flink te grazen worden genomen en dan heb ik
iemand die alleen even het stof er af wrijft, maar ja, ga dat maar eens zeggen tegen zo'n meidje he, en dan nog in het hongaars, ik dacht voor mijn huid is het wel lekker even dat gekriebel en dan kan de olie
ook weer even er in dringen .
Maar na het commando draaien, wat ik natuurlijk deed kwam mijn rugpand in beeld en kennelijk was ze warm gedraaid of er was een blik spinazie in gegaan, maar toen voelde ik vingers in en aan mijn spieren
en ze zag kennelijk een hoop knopen en ander ongeregeld, want ze zette der blik op standje venijnig en begon mijn rug en schouders te behandelen dat het een lieve lust was, ik zag het gelijk weer helemaal
zitten en gaf me vol overgave aan dat knijperige type.
Na een eeuwigheid kwam het commando Zit en na ook die te hebben opgevolgd ging ze nog een kwartiertje met mijn nek en schouders verder, heerlijk hoor, ik kan niet anders zeggen.
Na een rustpauze van een uur op advies van de kneedseusse weer lekker in het wonderwater dat gelijk alweer tintelend aanwees waar de makke's aan je lijf huizen.
Realiserend dat het toch het laatste rondje was waar we mee bezig waren, onze lijven weer afgedroogd en toen we buiten kwamen toen regende het, dat is raar, de lucht was er wel naar hoor maar gisteren hebben
we nog heerlijk in het zonnetje gezeten en de hele week toch wel lekker weer gehad, maar nu regende het', en dat bezegelde het lot van dit heerlijke uitje, want Coosje wou weg, nog net niet gelijk maar ze wou weg
Zo armoedig dit weer zei ze, maar gelukkig niks aan de hand want het was ook een beetje de planning voor dit weekeinde, weer richting huis, we hebben het heerlijk gehad en ik hoop dat het voor Coosje nog wat
langer nawerkt zodat ze minder of helemaal geen last meer heeft met haar handen , maar dat mag ik alleen maar hopen .
Morgen is het zaterdag en dan gaan we op en in ruimen en gaan weer op huis aan , als we daar weer zijn schrijf ik het slot van dit verhaal en ik hoop dat het dan weer de moeite was op te lezen.
Voor ons was het heerlijk om te doen en voor mij was het leuk om dit weer op papier te zetten en hopelijk krijg ik nog de kans om nog veel van dit soort verhalen aan te pc te kunnen vertrouwen.
Zaterdag 11.30 27-2-2010 Reden we weer weg, best laat maar voor dat je weg bent is het snel die tijd dus vandaar.
Handen geschud met het basinnetje van de camping en haar bedankt voor de gastvrijheid die onderbouwt werd door de rekening die zij lieftallig toonde.
Voor wat hoort wat, dat motto hanterend, betaalden wij het verschuldigde bedrag en reden het hek uit langs twee campers die stonden te wachten op een plekje.
Goed gemutst na een lekker weekje verwennerij hadden we wel weer zin om huiswaarts te gaan.
Net voor de grens nog even een rubber spoor getrokken i.v.m. een locatie langs de weg die allerlei houten meubels had uitgestald, wat in die micro seconde dat we dat zagen tijdens het langsrijden de remactie
inleiden.
Het kon gelukkig veilig, want er waren geen andere automobilisten in de buurt.
Na daar uitvoerig te hebben gekeken en uiteraard e.e.a te hebben vastgelegd, weer door richting noord.
Er stond een stevig briesje wat een beetje zuid en zuidwest was, dus dat scheelde weer in de brandstof.
De planning was weer in de buurt van Regensburg zo'n 500 kilometer rijden om te overnachten, wat gewoon weer lukte want de camper rijdt wel zo geweldig lekker, je heb alles bij de hand he.
Als je trek krijgt is een plekje snel gevonden om daar e.e.a te bereiden, waarna we weer voldaan verder reden om weer weg te zinken in een goed luisterboek.
Heerlijk is dat, die boeken zijn zo spannend, dat je zonder het te weten een paar honderd kilometer aflegd.
We hadden op de heenweg een boek opstaan, dat bijna van deur tot deur liep, zo spannend is dat, dat het maar goed is dat de grenzen zijn opgeheven, want der had waarschijnlijk geen slagboom meer ingezeten.
Dus zonder gezeur de grens over om weer een plekje langs de snelweg bij benzinepomp en restaurant te gaan staan , dan sta je toch bij de mensen en dat is toch wat veiliger als zo maar ergens langs de weg
Tijdens de nacht deed de natuur erg zijn best om de dakluiken er af te krijgen, wat gelukkig niet gebeurde, tjonge wat ging het tekeer, dat ding stond af en toe te schudden of dat hij om moest, best eng hoor.
Ook Coosje sprak haar ongenoegen hier over uit en was best wel wat bangerig, ik zei dat het wel erg goed was voor het stof en na een ongelovig blik ging ze maar weer slapen.
Zeg maar eens dat het geen hout snijdt, want de storm ging niet liggen, sterker nog, het leek wel erger te worden, maar ze sliep wel weer en daar ging het maar weer om toch.
Na zelf te hebben overdacht dat we niet in of onder de bomen stonden geparkeerd en het mij stug leek dat we weg of om zouden waaien sprak de slaap ook mij aan, om ons na een onrustige nacht te brengen
naar een niet minder onrustige zondag.
Vergeet helemaal te vertellen dat wij tussen Wenen en Passau een stuk langs de Donau hebben gereden om daar ergens een leuk restaurant te zoeken voor het avondmaal, wat niet zo eenvoudig bleek.
Het leek wel herfst, de bladeren joegen de weg over en het was een donkere nacht, wat voor de meeste mensen toch reden was om thuis te blijven, dus de restaurant's die we tegen kwamen waren gesloten.
Daar baalde ik flink van want het leek me zo leuk om dat eens te doen, langs de Donau lekker en gezellig eten en dat zou worden verpest door het weer en het seizoen.
Nou mooi niet want na goed zoeken kwamen wij in een rustig en uitgestorven dorpje wat aan de Donau lag en een restaurant had wat open bleek te zijn, joepie, mijn mineur kwam weer op peil.
Naar binnen en een tafel uitgezocht met Donauzicht he.
Er waren twéé localen aanwezig die er voor hadden gezorgd dat het nog open was, fijn hadden we toch nog onze zin.
Het bleek een Kroatisch Restaurant te zijn wat voor ons geen onoverkomelijk probleem vormden'die jongen's zetten over het algemeen een behoorlijke maaltijd neer dus dat dorsten we wel aan.
Een erg aardige man die ons hielp, scoorden weinig punten bij mijn Coosje, Na mijn verzoek om de kaart en een glaasje bier met een lichte Cola, bleek dat laatste een probleem te zijn, dat had hij niet zei hij.
Hij vroeg ook of het wat anders mocht zijn en tot dan verwacht je geen probleem toch, eh eh ware het niet dat hij die conversatie met mij voortzetten en niet met Coosje.
Nu zal dat misschien in zijn cultuur gebruikelijk zijn om e.e.a. te niet te bepraten met de vrouwelijke helft, maar dat was voor die vrouwelijke helft die 1000 kilometer westelijker allang mee had gedaan aan de
emancipatie reden om eens misprijzend naar dat type te kijken, om hem mede te delen dat het gehoor aan die kant het nog prima deed dus dat verdere communicatie aangaande haar drankje ook met haar
besproken kon worden, en aldus geschiedde.
Wel leuk om dat als lieftallig echtgenoot te aanschouwen, een grote man die waarschijnlijk 20 jaar geleden met een groot mes in zijn gordel en loerend door een vizier in de heuvel's rond Sarajevo te worden
aangepakt door een rooie die zo.n 30 jaar geleden met of zonder deegroller der zaakje's regelde in en rond Amsterdam.
De man wist moeiteloos met mijn Coosje om te gaan en bleek in staat om niet alleen haar drankje naar zin te brengen maar ook twéé overheerlijke maaltijden te serveren voor een fatsoenlijke prijs, wat vandaag
de dag ook niet onbelangrijk is gezien de recessie.
Na e.e.a te hebben opgesmikkeld en ook nog een lekkere toet te hebben verorberd zijn we zonder koffie ( is in Duitsland niet te haggelen ) weer richting Regensburg gegaan om daar de nacht door te schommelen.
Zondagmorgen gewekt door de wekker die nu eens niet rinkelde of piepte maar die via de zijwanden regelmatig pogingen deed om onze schedel te landen ivb de harde wind.
Phoe phoe, zeker een lekker windje, dat wordt nog wat dacht ik en daar liet ik het maar bij, want overal uitvoerig over zijn, je kan ook overdrijven.
Na een rondje sanitair en een ontbijtje plus een bakkie weer de kont in de wind gegooid om voorspoedig noordwaarts geblazen te worden, met de cruisecontrol aan die altijd op 2000 toeren staat bij mij (90km)
had ik het idee dat hij nu voornamelijk als motorrem functioneerde, wat ik eigelijk niet zo verkeerd vond, maar dat werd ook wel eens anders, als we over die lange en hoge bruggen reden die diversen toppen
met elkaar verbonden, kwam er via de dalen soms enorme rukwinden die gretig tegen de grote zijwand van de camper aansloegen, het leek verdorie wel of al die bruggen Oost-West liepen ipv Zuid-Noord.
Ik zat eens mistig naar de afscheiding te loeren die steeds minder hoog leek integenstelling tot het dal, dat was best een eind naar beneden, phoe ik moest er niet aan denken, maakt zo'n rommel he.
Het begon steeds meer op een langdurig ritje op een rodeopaard te lijken en toen werden die 800 kilometers wel lange.
De magen begonnen weer te rommelen en we besloten van de snelweg af te gaan om een gezellig duits knijpie te zoeken voor het avondeten.
Net voor Bieleveld langs de N huppelupup vonden we iets wat ons wel leek, na vertrek bleek dat we het weer bij het goede eind hadden want het was overheerlijk, wat best wel mocht met al die waaierij.
De snelweg weer opgezocht, wat nog een hele toer was 40 a 50 km door, heen en op en neer, met dorpje's stoplichten rotonde's en verkeer vonden wij hem weer.
Via Ossnabruck waar de rukwinden werden vergezelt van natte sneeuw die horizontaal voorbijkwam, bereikte wij de A31 die ons naar het noorden bracht om na een uurtje de bekende afslag Rhede te nemen
voor de laatste 8 kilometer naar huis.
Daar aangekomen de Camper te hebben geparkeerd en te hebben bedankt, het noodzakelijke mee er uit, om weer uitvoerig te worden begroet door familie en honden( de laatsten wonnen )., gek he
Maar één week weg en alles anders,heel even anders, gek he, maar als je dan nog een keer kijkt dan is het weer zo vertrouwd, zo goed om weer thuis te komen, en daar ga je ook voor weg he, een heel eind
en erg lang of gewoon kort en niet ver, dat thuis komen dat blijft bijna het fijnst, oke, oke het fijnst, maar lekker even weg, dat doen we de volgende keer wel weer . Tot dan.

Ter aanvulling; Ik zie niets over de dagen dinsdag tot en met donderdag staan, En heus die dagen zijn we er gewoon gebleven.
Dinsdag ben ik heerlijk voor (bijna) niets naar de kapper geweest, voor een lichter kleurtje, met mijn rode koppie altijd een probleem is, maar weer een tintje lichter en nog altijd rossig kwam ik er tevreden vandaan.
Ze had ook werkelijk een klein stukje van mijn haar gehaald, waarom moet dat hier toch altijd zoveel zijn. Frank had ondertussen genoten van de baden
Woensdag was de dag van de voeten, onze onderdanen kregen toen een opknapbeurt en wij enige adviezen tot het beter verzorgen van deze belangrijke lichaamsdelen.
Daarna was het de beurt aan de schoonheidsspecialiste voor mij en een zonnebankje voor Frank. Hij wilde, tot stomme verbazing van de receptioniste meteen het langste programma.
Ik raadde hem aan het rustig aan te doen, omdat dit een ander soort zonnebank zou zijn als wij kennen. Die raad in acht nemend, gooide hij 4 i.p.v. de 7 muntjes in de gleuf en was mij eeuwig dankbaar,
want dat monster werd zoooooo heet, dat hij het zelfs deze 12 minuten bijna niet volhield. Ondertussen lag ik dus in de stoel bij de schoonheidsspecialiste waar ik niet alleen schoongemaakt, ge-olied,
maar ook heerlijk gemasseerd werd. Zelfs mijn wenkbrauwen en bovenlip werden geharst, (oef dat deed pijn,) en uiteindelijk kreeg ik een schitterende make- up op. Geweldig, maar het arme
mens was zo wel een uur en een kwartier verder. Dat moest Frank echt ook doen!
Dus Frank donderdag naar de schoonheidsspecialiste, maar eerst ik, ik wilde nog een lekker masker voor mijn hele lijf. Ik dacht aan "chocolade" of "zeewier en modder" , nadat ze mijn huidje had bekeken
werd het de "chocolade". Heerlijk wat werd mijn huidje zacht, van deze heerlijke stoffen.
Frank kon uren in het bad hangen, maar ik had na een half uur echt iets van "het is genoeg" Dan ging ik heerlijk op een stoel liggen of zitten, met de mp 4 van mijn jongste dochter op het oor, om naar de typische
vrouwenboeken te luisteren; Daniëlle Steel en Ruth Rendell, al kan laatste niet als typische "vrouwenschrijfster" worden betiteld. Wat een rust en vrede komt er dan over je, geen moeten, geen haasten, geen oma,
geen mama, geen gemiauw, geen geblaf, nee zelfs de kippen riepen niet. Tot Frank opperde, wat langer te blijven, eerst had ik daar wel oren naar maar helaas het bloed kruipt en ik moest weer naar huis,
zelfs niet één dag extra kon ik wegblijven. Maar volgende keer ga ik wel weer mee.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Frank.vandenBoo m



Nieuwe bezoeker
Nieuwe bezoeker
Lid sinds: 11-1-2015
Antw.: 4
Do Jan 15, 2015 3:35 pm Reageer met quote

Op mijn webblok "franksreizenenzo" heb ik een verhaal geplaatst, veel leesplezier !! Cool

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Pagina 1 van 1

Plaats reactie