Sprookjeswereld van Anky
Het Grand Café
Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3 ... , 12, 13, 14  Volgende Plaats reactie


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Di Dec 04, 2018 6:08 pm Reageer met quote

Nog heel even geduld, dan komt er een nieuw sprookje.
Is al zo goed als klaar!

🍇😉 🍊🐈







Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Advertentie











Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Ma Dec 10, 2018 7:16 pm Reageer met quote

Mijn nieuwe sprookje is klaar!







De banketbakker en de witte kat door Anky



Er was eens een banketbakker die echt hele lekkere taarten maakte. Als je een stukje chocoladetaart at wilde je nog een stuk en nog een stuk, net zolang tot de hele taart op was. Hij had twee dochters die graag wilden helpen als ze uit school kwamen. Dan mochten ze vruchtjes op het gebak doen of een taartdoos vouwen. Ooit was er ook een bakkersvrouw, maar die was verdwenen toen de kinderen nog heel klein waren. De bakker praatte er nooit over en de meisjes wisten niet beter dan dat ze geen moeder hadden. Maar in het dorp ging het gerucht dat er in die zelfde tijd een boze tovenaar zich ophield in de omgeving.
Op een dag toen de meisjes uit school kwamen zagen ze een magere witte kat in de tuin achter de bakkerij. Ze zat op het randje van het raam en keek de bakkerij in. Ze miauwde heel zielig en de jongste liep er meteen naar toe. “Ach, heb jij zo’n honger? Ik ga wat eten voor je halen.” Terwijl haar zus de kat aaide pakte ze in de keuken een bakje en deed daar een paar stukjes vis in. Ze zette het voor de hongerige kat neer, maar die snoof even en deed een sprongetje achteruit. De meisjes waren heel verbaasd, een kat die geen vis lustte? De oudste rende naar binnen, naar haar vader in de bakkerij. “Papa papa kijk eens door het raam! Een kat die honger heeft maar geen vis wil eten! Wat moet ik haar geven? “ De bakker keek door het raam en zag dat de kat ongewone blauwe ogen had. Hij was net kaassoesjes aan het maken. Hij pakte een paar stukjes kaas en gaf dat aan zijn dochter. Daarbij moest hij denken aan zijn vrouw die blauwe ogen had, geen vis lustte maar dol op kaas was. De kat verslond de kaas meteen, de meisjes waren verrukt. Ze haalden ook nog een schoteltje melk dat opgeslobberd werd. “Wil je nog meer? “ vroeg de jongste. De kat knikte en hield haar kopje scheef. “Wacht eens!” riep de oudste opgewonden, “ ze kan ons verstaan! Echt! We moeten nog wat vragen. Eh… waar kom je vandaan?” De jongste schudde haar hoofd en zei bedachtzaam dat ze alleen vragen moesten stellen waar de kat ja of nee op kon knikken. Dat deden ze en de kat knikte iedere keer keurig ja of schudde nee. Maar daarmee wisten nog niet waar ze vandaan kwam en waarom ze bij hen gekomen was. De kat mocht blijven maar niet in de bakkerij of de winkel komen. Hun vader legde uit dat hij dan problemen met de warenwet kreeg. En zo was de witte kat heel dikwijls te vinden in de tuin waar ze op het raamkozijn zat en de bakkerij in keek.
Niet ver bij de bakkerij vandaan stond het paleis van de koning. De koning was een aardige man die dol op chocola was. Hij hoorde van de chocoladetaarten van de banketbakker en stuurde zijn hofmeester erop af. De hofmeester kwam de winkel in en duwde iedereen opzij die voor hem stond. De mensen mopperden dat hij op zijn beurt moest wachten maar de hofmeester zei hooghartig dat hij de hofmeester van de koning was en de koning wilde chocoladetaart! Dus moest hij nú een taart hebben en snel! En stuur de rekening maar naar het paleis! Het winkelmeisje was een beetje beduusd, maar ja een taart voor de koning dat was toch wel een hele eer. De koning vond de chocoladetaart zo lekker dat hij hem in twee dagen op had. Hij stuurde weer zijn hofmeester naar de winkel om de bakker te vragen in het paleis te komen bakken. De hofmeester vroeg natuurlijk niets, hij eiste dat de bakker naar het paleis kwam. De bakker schudde zijn hoofd, dat ging hij niet doen. Hij bleef in zijn bakkerij, hij had ook nog twee dochters om voor te zorgen. Nou die mocht hij wel meenemen als ze niet lastig waren. Maar nee, de banketbakker peinsde er niet over. De hofmeester ging woedend terug naar de koning. Maar de koning die echt veel aardiger was dan zijn hofmeester besloot zelf een kijkje te nemen. Hij leende stiekem van zijn stalknecht waar hij mee opgegroeid was, een spijkerbroek en een trui, gooide zijn kroon en hermelijnen mantel in een hoek en sloop via de stallen door het achterste hek van de paleistuin. In de winkel wachtte hij keurig op zijn beurt en vroeg beleefd of hij de bakker mocht spreken. De bakker was druk bezig in zijn bakkerij, de koning keek vol bewondering toe. Zijn handen jeukten om te helpen en ook een deeg te kneden. Hij keek door het raam naar buiten en zag een witte kat met blauwe ogen die naar de bakker keek. Er waren twee meisjes bij, het leek wel of ze met kat een gesprek voerden. Opeens kwamen ze allebei opgewonden naar binnen stuiven. “We weten nu dat Mima betoverd is! Een boze tovenaar heeft haar in een kat veranderd omdat ze hem voor de voeten liep. Hij heeft haar meegenomen naar een heel ver land. Maar ze kon eindelijk ontsnappen en toen moest ze heel lang lopen om hier te komen! Daarom was ze zo mager.” De koning luisterde mee en vroeg toen wie de kat dan vroeger was. De meisjes keken naar die aardige meneer. Die mocht het wel weten. “ Mama natuurlijk! Daarom noemen we haar ook Mima, want toen ik nog maar net kon praten zei ik in plaats van mama, mima. Maar we weten niet hoe ze terug getoverd kan worden,” zei de jongste treurig. De koning dacht na, nu kon hij zelf eens wat doen. Hij wilde absoluut niet dat de hofmeester het te weten kwam. Eigenlijk was de hofmeester een nare man, maar hij was al hofmeester toen de vader van de koning nog koning was. Hij kon hem helaas niet ontslaan, hij mocht hofmeester blijven tot zijn dood. Zo stond het in de wet. De koning ging naar zijn stalknecht en vroeg hem naar de bosheks te gaan. Die wist misschien hoe de kat terug getoverd kon worden. Maar de bosheks schudde droevig haar hoofd, de tovenaar was machtiger dan zij. Maar ze zei dat er een toverkruid was dat de kat moest eten, dan zou het wel lukken. Ze googelde op haar laptop waar het toverkruid te vinden was. Dat was niet zo ver weg, maar het had alleen op 25 december toverkracht. En het moest geplukt worden door een onschuldig kind. Gelukkig was het bijna Kerstmis.
De koning ging mee het bos door op eerste kerstdag. Hij had de hofmeester vrij gegeven zodat die hem niet kon bespioneren. Het werd een hele optocht, de bosheks ging voorop, daarachter de banketbakker met zijn dochters en de kat trippelde mee. Achteraan de koning met zijn stalknecht. De bosheks riep opgewonden dat ze het toverkruid gevonden had. De jongste dochter plukte het en stak het de kat toe. De witte kat snuffelde eraan, stak haar tongetje uit, behhh…vies! Maar ze begon dapper te knabbelen. Ze at het helemaal op en ineens een flits en de kat was verdwenen! In plaats daarvan lag een jonge vrouw op het mos die verdwaasd rond keek. “Mama!!! “ gilden de meisjes en ze stortten zich op haar. De banketbakker sloeg zijn armen om hen heen. De koning pinkte een traantje weg toen het gezin herenigd werd.
Ze vierden met zijn allen kerstmis in de bakkerij, daar was het lekker warm. Buiten gierde de wind en de eerste sneeuwvlokken vielen naar beneden. De bakker bakte de heerlijkste dingen, de koning hielp hem daarbij, die ze gezamenlijk opaten. De koning had nog nooit zo’n fijne kerst meegemaakt. Hij sprak met de bakker af dat hij af en toe zou komen helpen in de bakkerij.
Ze bleven hun hele leven vrienden, de bakker, zijn vrouw, de dochters, de koning en de stalknecht. De hofmeester kreeg een maagzweer omdat de koning hem iedere keer ontglipte en besloot toch maar met pensioen te gaan zodat hij eindelijk rust kreeg.
En zo was iedereen gelukkig.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Ma Dec 10, 2018 9:56 pm Reageer met quote





Bijzonder leuk geschreven Anky!
Boeiend om te lezen, erg knap van je! Very Happy


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Annemoon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 4-11-2016
Antw.: 8583
Di Dec 11, 2018 3:06 pm Reageer met quote





Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Zo Dec 16, 2018 9:21 pm Reageer met quote





Het is nu een mooie tijd om eens een sprookje te lezen! Love


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Wo Dec 19, 2018 12:32 am Reageer met quote

Wat leuk Saga en ook Annemoon!
Bedankt voor jullie reacties! ❤❤❤



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Ma Dec 24, 2018 2:13 am Reageer met quote

Graag gedaan! Wink





Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Zo Dec 30, 2018 10:03 pm Reageer met quote





Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Za Jan 26, 2019 4:27 pm Reageer met quote

Mijn nieuwe sprookje is een winters sprookje, past prima in deze tijd.







De ijsprinses door Anky

Er was eens een prinses in een ver, héél koud land. Het was er zo koud dat je tranen als ijsballetjes over je gezicht gleden als je huilde. Huilde je heel hard, dan was het geen huilbui meer maar een hagelbui. De prinses woonde boven op een berg in een groot kasteel. Haar vader was een strenge vorst, daarom was het ook zo koud in dat land. Hij regeerde met ijzige hand. Toen het poolhondje van de prinses dood ging huilde ze dagenlang zo hard dat de mensen in het dal zich ongerust maakten over de langdurige hagelbuien. De strenge vorst beval haar te stoppen met huilen, dat gaf geen pas voor een prinses. Omdat ze bijna 18 jaar werd kreeg ze een eigen helikopter zodat ze makkelijk naar het dal kon als ze wilde shoppen of iemand wilde bezoeken. Het eerste wat ze deed was een nieuw poolhondje bij de fokker halen. Het was een mooi wit hondje, ze noemde hem heel origineel Pooltje. De piloot van de helikopter was stiekem al een paar jaar verliefd op de prinses en hij bracht haar waar ze wilde. De strenge vorst wilde een groot bal laten organiseren vanwege de 18e verjaardag van de prinses. Er werden heel veel prinsen, hertogen, graven en baronnen uitgenodigd. De vorst vond dat zijn dochter nu maar eens een man moest kiezen. Zij zou hem opvolgen, maar met een man aan haar zijde zou het makkelijker gaan dacht hij. Ach ja, een koning is ook maar een man, die dacht dat een vrouw alleen het niet zou bolwerken. Wist hij veel, dat er hele sterke koninginnen aan het bewind waren geweest. Geschiedenis was nooit zijn favoriete vak op school geweest. De prinses ging in de week voor het bal naar de modeontwerper in het dal waar ze haar baljapon had besteld. Ze had zin in een vliegtochtje met haar favoriete piloot. Hij zat al in het toestel, pet op en keek strak voor zich uit. De prinses moest er zelf inklimmen wat vreemd was. Zo gauw ze zat steeg de helikopter op, alleen ging hij niet naar het dal maar hoger de berg op. De prinses riep naar de piloot maar hij reageerde niet en vloog nog verder omhoog tot aan de ijzige grotten. Daar kwam nooit iemand omdat het heel onherbergzaam gebied was. De piloot zette de helikopter aan de grond en liet de prinses uitstappen. Ze spartelde tegen toen ze zag dat het helemaal haar eigen piloot niet was maar een wildvreemde man. Hij had een woeste blik in zijn ogen en hij greep haar stevig vast. Hij sleurde haar mee de ijzige grot in en bond haar met ducttape vast op een bed van ijs. Ondertussen was in het kasteel groot alarm geslagen. De piloot van de prinses werd vastgebonden in de hangar gevonden met een grote bult op zijn hoofd. Hij was onverhoeds neergeslagen en een tijd bewusteloos geweest. Met de helikopter van de vorst en sneeuwscooters werd de jacht naar de ontvoerder ingezet. De mensen in het dal waren geschokt toen ze hoorden dat hun geliefde prinses ontvoerd was en zwermden uit om mee te zoeken. Boven in de ijzige grot keek de prinses angstig naar de ontvoerder. Die stond met gebalde vuisten voor haar en schreeuwde dat hij de strenge vorst een ultimatum ging stellen. Hij wilde trouwen met de prinses en koning worden en anders zou hij de pink van de prinses afhakken en naar haar vader sturen. Iedere keer als de vorst weigerde zou hij een andere vinger af snijden. De prinses keek naar haar vingers en huiverde bij het idee. Dat zou haar vader vast niet laten gebeuren, maar trouwen met deze waanzinnige man? Dat ook niet, ze moest ontsnappen! Maar voor ze kon proberen hoe strak de ducttape zat, keek de ontvoerder strak in haar ogen en mompelde wat. Haar ogen vielen dicht, haar ademhaling werd steeds langzamer, haar hartslag vertraagde. Ze verstijfde helemaal, het was of ze in een winterslaap was gegleden. De ontvoerder voelde aan haar pols, hij knikte tevreden. Ze was nu een ware ijsprinses geworden en zou voorlopig niet wakker worden . Hij ging naar buiten om de helikopter te verbergen, er waren genoeg grotten waar hij in paste.
Bij het kasteel was het een drukte van belang. Veel mensen, waaronder ook gasten die gekomen waren voor het bal riepen dat ze de prinses wel zouden redden. De prinsen, hertogen, graven en baronnen snoefden tegen elkaar dat de prinses haar redder zou bedanken door met hem trouwen.
Ze dachten allemaal dat ze daartoe in staat waren. De piloot van de prinses hoorde het stilletjes aan. Hij pakte een sneeuwscooter en ging de berg op. Hij nam het poolhondje mee, die stopte hij onder zijn jas. Het was zijn schuld dat de prinses ontvoerd was, hij moest haar vinden! Toen het donker werd en iedereen het voor die dag op gaf om te gaan slapen, ze zouden de andere dag verder zoeken, ging de piloot door. Hij ging heel hoog naar de ijzige grotten, gelukkig had hij de scherpe ogen van een buizerd, anders had hij ook geen piloot kunnen worden. Hij zette het hondje op de grond die meteen begon te snuffelen. Even later liet hij een kort blafje horen, de piloot liep ernaartoe en zag iets roods glinsteren op de witte grond. De robijnen oorbel van de prinses! Vlakbij de ijzige grotten. Hij sloop voorzichtig een grot in, het was heel donker. Daar hoorde hij wat, een heel zacht geluid. Met de potlooddunne straal van zijn zaklamp, die had hij in zijn zak daarom wordt het ook een zaklamp genoemd. scheen hij in het rond. Daar zag hij zijn prinses op een bed van ijs liggen, ze was heel bleek en ademde nauwelijks. Het hondje gromde ineens, met een ruk draaide hij zich om en zag een grote man die een honkbalknuppel hoog boven zijn hoofd hield om de piloot neer de slaan. De piloot werd heel erg kwaad, deze man had hem neergeslagen en de prinses ontvoerd. Als een stier sprong hij met zijn hoofd naar voren en beukte de man in zijn buik. Die sloeg dubbel en de piloot wrong de knuppel uit zijn hand en gaf er een lel mee op het hoofd van de ontvoerder. Als een blok ijs stortte hij neer. Met de rol ducttape die hij op de grond vond bond hij de man als een rollade vast. Toen knielde hij neer bij de prinses, riep zachtjes haar naam en wreef haar koude handen. Het hondje likte haar wangen. De piloot blies zijn warme adem over haar gezicht, ineens deed ze haar ogen open en glimlachte naar hem.
Later op het grote bal kondigde de prinses aan dat de piloot de man van haar dromen was. De strenge vorst was een beetje milder geworden doordat zijn dochter heelhuids terug was gevonden. De ontvoerder bleek een verwarde man met een persoonlijkheidsstoornis. Hij dacht dat hij een prins was en het recht had met de prinses te trouwen. Omdat hij staatsgevaarlijk was werd hij opgesloten in een inrichting voor de rest van zijn leven. De prinses trouwde met haar piloot, het hele land vierde feest. Het weer was een paar dagen iets minder ijzig en de zon scheen. Daar werd iedereen gelukkig van.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Za Jan 26, 2019 5:57 pm Reageer met quote




Zoals gewoonlijk heb ik er van genoten, en gelachen om je grappig geschreven situaties. Very Happy
Je moet er maar op komen, prachtig!
Tekening ook zelf gemaakt?
Keigaaf!


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Za Jan 26, 2019 6:44 pm Reageer met quote

Dank je!
Ja de tekening ook zelf gemaakt!



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Vr Mrt 22, 2019 12:20 am Reageer met quote

Een nieuw sprookje!!







De kikker die een prins wilde zijn door Anky


Er was eens een grote kikker die een prins wilde zijn. Hij woonde in een tuin met een flinke vijver. Als het mooi weer was kwam een vrouw op het bankje bij de vijver zitten en las sprookjes voor aan twee meisjes. De kikker luisterde mee, verscholen tussen de waterlelies. Het sprookje van de kikker die een prins werd door de kus van een prinses vond hij het allermooiste. Dat wilde hij ook! Van een gouden bord eten, in een hemelbed slapen. Nooit meer zelf zijn eten hoeven te zoeken. Hij sprak erover met zijn vriend, de dikke pad, die ook in de tuin woonde. Maar die zei hoofdschuddend. “Als je geboren bent als kikker kun je nooit een prins worden. De kikker uit het sprookje was betoverd.” De dikke pad was al oud, hij had alle sprookjes al een keer gehoord en hij geloofde absoluut niet in sprookjes. Maar de grote kikker wilde het toch proberen. De meisjes in de tuin waren dan wel geen prinses, maar ze konden vast wel kussen. Hij sprong de oudste in haar gezicht, schreeuwend: KUS ME! Maar het klonk als gekwaak. Het meisje gilde en rende naar haar moeder. De jongste ving de grote kikker op met beide handen en slingerde hem met een zwaai weer de vijver in. Op een dag zat er op het bankje een meisje die de grote kikker nog niet eerder gezien had. Ze zag er heel mooi uit, prachtige jurk, lang blond haar en jawel! Een kroontje op haar hoofd! De grote kikker sprong naast haar op de bank. Ze keek droevig naar de vijver. “Ben jij een prinses?” vroeg hij hoopvol. Ze verstond hem zowaar, dat was best wel vreemd, de andere meisjes konden hem niet verstaan. “Nu wel,” zei ze raadselachtig. De grote kikker hupte van spanning op en neer. Deze prinses kon hem vast wel tot prins kussen. Maar ze schudde haar hoofd en vroeg waarom hij een prins zou willen zijn. “Het is helemaal niet leuk als je eten altijd opgeschept wordt en er altijd een lakei achter je stoel staat. Ik zou best wel eens zelf een dikke vlieg willen vangen.” De kikker zette grote ogen op toen de prinses er zachtjes aan toevoegde. “Ik ben eigenlijk een kikker die betoverd is.” Ze keek naar de kikker en zei bewonderd tegen hem:” Wat ben jij een mooie grote kikker!” Het is dat een kikker een koudbloedig dier is, anders was hij vast gaan blozen. De prinses vertelde haar verhaal. De echte prinses zat op een exclusieve meisjeskostschool. Daar leerde ze de zoon van de handwerkjuffrouw kennen en raakte bevriend met hem. Dat was natuurlijk niet goed! Op een nacht liepen ze samen weg. De handwerkjuffrouw ontdekte dat de prinses niet meer in haar bed lag en haar zoon ook niet. Ze maakte de directrice van de school wakker, dat was een echte heks! Ze plukte een kikker uit de vijver en even later lag er weer een prinses in bed. Niemand had ooit gemerkt dat de echte prinses verwisseld was. De nepprinses besloot haar verhaal met een verlangende blik naar de mooie vijver. “Ik zou zo graag weer een kikker willen zijn. Kijk ik kan jou niet tot prins kussen, maar misschien kan jij me wel kussen zodat ik weer een kikker wordt? Maar dan zouden we eerst de echte prinses moeten vinden. En niemand weet waar ze gebleven is.” De kikker wist wel raad, hij sprong voor de prinses uit naar het achterste hoekje van de tuin waar de oude dikke pad woonde. Nu stond er in de tuin ook een grote bijenkorf, de pad was bevriend met de bijenkoningin. Hij had beloofd dat hij nooit een bij zou vangen en opeten. Niemand wist dat hij ooit een hapje van een dode bij had genomen en het zo vies vond, het smaakte wollig, dat hij er misselijk van was geworden. Sindsdien beschermde hij de bijen. Toen de bijenkoningin het verhaal hoorde stuurde ze meteen haar bijenvolk op pad om de echte prinses te zoeken. Haar bijen kwamen overal en hoorden altijd alles. Het duurde niet zo lang voor er een paar bijen opgewonden aan kwamen vliegen. Ze hadden de echte prinses gevonden. Ze woonde samen met de zoon van de handwerkjuffrouw in een klein boerderijtje. Ze hielden kippen, hadden een bijenkorf en teelden groenten. Ze verkochten hun producten op de plaatselijke markt. Er was ook een baby die ze overal mee naar toe namen. Een klein meisje dat altijd lachte en met haar kleine vingertjes kraaiend in de lucht zwaaide. De betoverde kikker die nu de prinses was ging samen met de pad en de grote kikker naar het boerderijtje toe. De bijenkoningin vloog hoogstpersoonlijk voor hen uit. Ze gingen tenslotte naar een toekomstige koningin toe. Het bleek dat de echte prinses wel heimwee had naar haar ouders, niet naar het paleis, want ze vond het buitenleven heerlijk. De zoon van de handwerkjuffrouw zou ook wel graag zijn moeder willen zien.

De koning en koningin die toevallig thuis waren die middag, de koning was even niet aan het regeren en de koningin had even geen lintjes door te knippen, keken verbijsterd toen ze twee prinsessen voor zich zagen staan. Vergezeld van een aardige jongeman die een vrolijke baby droeg, een grote kikker en een zwerm bijen. Ja de bijenkoningin liet zich dat niet ontgaan, op bezoek bij een mensenkoningin! De pad was in de tuin gebleven, hij voelde zich te oud voor al die opwinding. Hij ging ook al jaren niet meer mee met de paddentrek. De koningin was verheugd te ontdekken dat ze een schoonzoon en een kleindochter had. Zelfs toen de echte prinses vertelde dat ze niet in het paleis wilde wonen, maakte dat niet uit.
De grote kikker ging met de bijenkoningin en haar volk terug naar de tuin. De namaakprinses ging blij en gespannen mee. Zou het lukken weer in een kikker te veranderen? Ze ging op het bankje bij de vijver zitten, de grote kikker op haar hand. Ze bracht haar hand naar haar gezicht en de grote kikker gaf haar een dikke smakker op haar mond. En zie, het geschiedde! Ineens zat er tussen de prinsessenkleren een mooie groene kikker met grote ogen en een oranje vlekje op haar kop. Dat leek wel een kroontje! De grote kikker was op slag verliefd, hij wilde meteen geen prins meer worden. Hij ving een dikke vlieg voor haar die ze meteen oppeuzelde. Toen sprongen ze beiden in de vijver.

De echte prinses bleef in het boerderijtje wonen, de koningin kwam veel op bezoek. De lintjes liet ze doorknippen door haar hofdame. Ook de koning kwam geregeld langs, hij liet het regeren dan over aan zijn eerste minister. Het volk merkte geen verschil. Ook de handwerkjuffrouw kwam haar kleinkind bewonderen, ze had spijt van haar gedrag destijds.
En zo leefden de kikkers en de koninklijke familie nog lang en heel plezierig.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Vr Mrt 22, 2019 8:52 pm Reageer met quote





Het is zoals altijd weer een fantastisch sprookje geworden Anky!
Erg leuk om te lezen. Laughing


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Zo Mrt 24, 2019 1:27 pm Reageer met quote

Dank je wel Saga!
Het blijft ook leuk om ze te verzinnen! ❤



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Saga.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-11-2018
Antw.: 4396
Zo Mrt 24, 2019 3:22 pm Reageer met quote




Ja dat lijkt mij ook wel.
Dus ga er lekker mee door zodat anderen er ook van kunnen genieten.
Ik wens je heel veel inspiratie en schrijfplezier! Love


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Ma Mei 20, 2019 3:51 pm Reageer met quote

Daar is dan eindelijk een nieuw sprookje!
Een oud sprookje in een nieuw jasje.
Ik hoop dat ik de sprookjeslezers er een plezier mee doe.
Voor mij is het altijd een plezier en een uitdaging om het te verzinnen.










De wolf en de 7 geitjes door Anky

Er was eens in het oosten van het land dichtbij de grens aan de rand van een groot bos een kinderboerderij. Er waren heel veel dieren, kippen, konijnen, cavia's, ganzen, een pony, een enkel schaap en natuurlijk ook geiten. Een oude sikkeneurige bok die altijd de jonge blaadjes van de struiken op at, jaja de oude bok lustte graag een groen blaadje, en zeven kleine geitjes. Ze waren niet allemaal van de zelfde moeder, die woonden op een boerderij in de buurt, maar ze hadden wel de zelfde vader… Precies, de oude bok! Het was grote stoere bok met flinke horens. Hij vond het belangrijk dat de geitjes goed luisterden. Af en toe zette hij ze in het gelid of liet ze in draf over een hek springen, keurig na elkaar. Dan blafte hij bevelen en riepen ze in koor: ” Ja generaal!” Op een dag ging er het gerucht dat een wolf de grens overgestoken was en een paar lammetjes bij een boerderij doodgebeten had. Er werd extra goed opgelet of de hokken en stallen van de dieren ‘avonds goed gesloten waren. De oude bok instrueerde de geitjes. Hij ging altijd ‘snachts de ronde doen. Niemand had dat in de gaten, de medewerkers van de kinderboerderij wisten niet dat de oude bok de staldeur van slot haalde door met zijn horens de klink omhoog te slaan. Hij had de geitjes ook geleerd hoe ze omhoog moesten springen om met hun hoefjes het slot open te maken. Voor geval van nood, had hij erbij gezegd. Doorgaans liet hij de staldeur op een kiertje staan als hij wegging. Maar sinds het bericht over de wolf die in het bos rond sloop trapte hij de deur altijd in het slot. Daarom had hij de geitjes ook geleerd het slot open te schoppen. Ze waren er aardig bedreven in geworden, vooral de jongste, een klein bokje, was er goed in. Hij kon heel hoog springen en in één beweging de klink omhoog schoppen. Maar ze mochten nooit de deur voor iemand open doen die het wachtwoord niet kende. Op een late avond ging hij weer de ronde doen. Met zijn horens stootte hij de klink omhoog. Buiten sloeg hij met zijn achterpoten de deur weer in het slot. “Wat is het wachtwoord?” vroeg hij streng. “GENERAAL! “ brulden de zeven geitjes in koor. Tevreden sprong de oude bok het erf op en verdween in het donker. Wat de oude bok niet wist was dat de wolf al dagen lang de kinderboerderij bespioneerde. Hij had een schuilplaats gevonden onder een paar struiken vlakbij de omheining, daarvandaan kon hij goed in de gaten houden wat er gebeurde. Hij zag de kleine geitjes overdag springen en dartelen. Dan likte hij zijn bek af want oh, kleinegeitjesvlees was zó lekker! Hij wist precies hoe laat de mensen kwamen en weer weg gingen. Al een paar keer had hij gezien dat de oude bok in het donker een rondje maakte, dan bleef hij een half uur weg. De wolf had eindelijk het wachtwoord gehoord. Hij had een gat in de omheining gemaakt en sloop naar de staldeur en tikte met een steen die hij in zijn bek had tegen de deur. Het duurde even voor er reactie kwam, toen kwamen er een paar kleine stemmetjes die om het wachtwoord vroegen. “Generaal!” riep de wolf. Hij hoopte dat hij de stem van de oude bok goed na had gedaan. De kleine geitjes hadden even verstoppertje gespeeld en de jongste zat nog goed verstopt tussen de hooibalen. De oudste vond dat hij de deur wel open kon doen, het wachtwoord was goed! Zo gauw er een kiertje was drong de wolf naar binnen en joeg de kleine geitjes op. Ze mekkerden van angst en sprongen heen en weer. Eentje rende door de deur naar buiten, de anderen volgden. De wolf erachteraan, het ging precies zoals hij wilde. Hij joeg ze naar het gat in de omheining en vandaar het bos in. De jongste, het kleine bokje, bleef zitten tussen de hooibalen en hield zich doodstil. Na een poosje kwam hij tevoorschijn en volgde het spoor van de wolf en de andere geitjes. Hij kwam bij een open plek in het bos, daar was een diepe kuil. De wolf had de geitjes erin gejaagd en stond nu aan de rand. Hij stond te dubben of hij de geitjes na zou springen en aan het feestmaal zou beginnen, maar misschien kon hij zelf niet uit de kuil komen. Het jonge bokje draaide zich snel om en rende terug naar de stal. Daar stond de oude bok bij de open deur. Snel vertelde het bokje wat er was gebeurd, de oude bok zei dat hij hem de weg moest wijzen. Grimmig ging hij op pad, daar stond de wolf verlekkerd in de kuil te kijken. De oude bok nam een aanloop, boog zijn kop en ramde zijn horens tegen de flank van de wolf. De wolf grauwde en probeerde de oude bok te bijten. Maar die was te snel en ging wederom ten aanval. Nu werd de wolf tegen een grote eik geslagen, hij schudde verdwaasd met zijn kop. Het kleine bokje wilde ook meedoen. Hij sprong omhoog en sloeg met zijn twee voorhoefjes tegen de onderkaak van de wolf. Nog een keer ramde de oude bok met zijn scherpe horens de wolf. Dit keer bleef de wolf bewusteloos liggen. Het kleine bokje kreeg de opdracht naar de boerderij in de buurt te gaan en de boer wakker te maken. Dat was niet zo moeilijk, het bokje mekkerde zo hard dat de twee waakhonden aansloegen. De deur van de boerderij vloog open en de boer kwam naar buiten in zijn pyjama met een jachtgeweer in zijn handen. Het jonge bokje rende weg, kwam terug en rende weer weg. “De wolf!” brulde de boer. Hij schoot in zijn laarzen, trok een jekker aan en volgde het kleine bokje het bos in, het jachtgeweer in aanslag. Hij kwam bij de open plek, zag de gewonde wolf liggen bewaakt door de grimmige oude bok en hoorde het gemekker van de kleine geitjes. De kuil was te diep om uit te klimmen. De boer pakte zijn mobiel en liet hulptroepen aanrukken.
De gewonde wolf werd naar het dierenziekenhuis gebracht, daar opgelapt en op transport gesteld naar Siberië. De kleine geitjes werden bevrijd uit de kuil. De oude bok en het kleine bokje waren de helden van de dag. Het verhaal kwam in de krant en van heinde en ver kwamen de mensen om te kinderboerderij te bezoeken en een selfie te maken met de oude bok die trots rond liep met het kleine bokje in zijn kielzog. Maar ‘snachts ging hij nog steeds de ronde doen, alleen het wachtwoord werd veranderd….maar nooit was er meer een wolf te zien.Er was eens in het oosten van het land dichtbij de grens aan de rand van een groot bos een kinderboerderij. Er waren heel veel dieren, kippen, konijnen, cavia's, ganzen, een pony, een enkel schaap en natuurlijk ook geiten. Een oude sikkeneurige bok die altijd de jonge blaadjes van de struiken op at, jaja de oude bok lustte graag een groen blaadje, en zeven kleine geitjes. Ze waren niet allemaal van de zelfde moeder, die woonden op een boerderij in de buurt, maar ze hadden wel de zelfde vader… Precies, de oude bok! Het was grote stoere bok met flinke horens. Hij vond het belangrijk dat de geitjes goed luisterden. Af en toe zette hij ze in het gelid of liet ze in draf over een hek springen, keurig na elkaar. Dan blafte hij bevelen en riepen ze in koor: ” Ja generaal!” Op een dag ging er het gerucht dat een wolf de grens overgestoken was en een paar lammetjes bij een boerderij doodgebeten had. Er werd extra goed opgelet of de hokken en stallen van de dieren ‘avonds goed gesloten waren. De oude bok instrueerde de geitjes. Hij ging altijd ‘snachts de ronde doen. Niemand had dat in de gaten, de medewerkers van de kinderboerderij wisten niet dat de oude bok de staldeur van slot haalde door met zijn horens de klink omhoog te slaan. Hij had de geitjes ook geleerd hoe ze omhoog moesten springen om met hun hoefjes het slot open te maken. Voor geval van nood, had hij erbij gezegd. Doorgaans liet hij de staldeur op een kiertje staan als hij wegging. Maar sinds het bericht over de wolf die in het bos rond sloop trapte hij de deur altijd in het slot. Daarom had hij de geitjes ook geleerd het slot open te schoppen. Ze waren er aardig bedreven in geworden, vooral de jongste, een klein bokje, was er goed in. Hij kon heel hoog springen en in één beweging de klink omhoog schoppen. Maar ze mochten nooit de deur voor iemand open doen die het wachtwoord niet kende. Op een late avond ging hij weer de ronde doen. Met zijn horens stootte hij de klink omhoog. Buiten sloeg hij met zijn achterpoten de deur weer in het slot. “Wat is het wachtwoord?” vroeg hij streng. “GENERAAL! “ brulden de zeven geitjes in koor. Tevreden sprong de oude bok het erf op en verdween in het donker. Wat de oude bok niet wist was dat de wolf al dagen lang de kinderboerderij bespioneerde. Hij had een schuilplaats gevonden onder een paar struiken vlakbij de omheining, daarvandaan kon hij goed in de gaten houden wat er gebeurde. Hij zag de kleine geitjes overdag springen en dartelen. Dan likte hij zijn bek af want oh, kleinegeitjesvlees was zó lekker! Hij wist precies hoe laat de mensen kwamen en weer weg gingen. Al een paar keer had hij gezien dat de oude bok in het donker een rondje maakte, dan bleef hij een half uur weg. De wolf had eindelijk het wachtwoord gehoord. Hij had een gat in de omheining gemaakt en sloop naar de staldeur en tikte met een steen die hij in zijn bek had tegen de deur. Het duurde even voor er reactie kwam, toen kwamen er een paar kleine stemmetjes die om het wachtwoord vroegen. “Generaal!” riep de wolf. Hij hoopte dat hij de stem van de oude bok goed na had gedaan. De kleine geitjes hadden even verstoppertje gespeeld en de jongste zat nog goed verstopt tussen de hooibalen. De oudste vond dat hij de deur wel open kon doen, het wachtwoord was goed! Zo gauw er een kiertje was drong de wolf naar binnen en joeg de kleine geitjes op. Ze mekkerden van angst en sprongen heen en weer. Eentje rende door de deur naar buiten, de anderen volgden. De wolf erachteraan, het ging precies zoals hij wilde. Hij joeg ze naar het gat in de omheining en vandaar het bos in. De jongste, het kleine bokje, bleef zitten tussen de hooibalen en hield zich doodstil. Na een poosje kwam hij tevoorschijn en volgde het spoor van de wolf en de andere geitjes. Hij kwam bij een open plek in het bos, daar was een diepe kuil. De wolf had de geitjes erin gejaagd en stond nu aan de rand. Hij stond te dubben of hij de geitjes na zou springen en aan het feestmaal zou beginnen, maar misschien kon hij zelf niet uit de kuil komen. Het jonge bokje draaide zich snel om en rende terug naar de stal. Daar stond de oude bok bij de open deur. Snel vertelde het bokje wat er was gebeurd, de oude bok zei dat hij hem de weg moest wijzen. Grimmig ging hij op pad, daar stond de wolf verlekkerd in de kuil te kijken. De oude bok nam een aanloop, boog zijn kop en ramde zijn horens tegen de flank van de wolf. De wolf grauwde en probeerde de oude bok te bijten. Maar die was te snel en ging wederom ten aanval. Nu werd de wolf tegen een grote eik geslagen, hij schudde verdwaasd met zijn kop. Het kleine bokje wilde ook meedoen. Hij sprong omhoog en sloeg met zijn twee voorhoefjes tegen de onderkaak van de wolf. Nog een keer ramde de oude bok met zijn scherpe horens de wolf. Dit keer bleef de wolf bewusteloos liggen. Het kleine bokje kreeg de opdracht naar de boerderij in de buurt te gaan en de boer wakker te maken. Dat was niet zo moeilijk, het bokje mekkerde zo hard dat de twee waakhonden aansloegen. De deur van de boerderij vloog open en de boer kwam naar buiten in zijn pyjama met een jachtgeweer in zijn handen. Het jonge bokje rende weg, kwam terug en rende weer weg. “De wolf!” brulde de boer. Hij schoot in zijn laarzen, trok een jekker aan en volgde het kleine bokje het bos in, het jachtgeweer in aanslag. Hij kwam bij de open plek, zag de gewonde wolf liggen bewaakt door de grimmige oude bok en hoorde het gemekker van de kleine geitjes. De kuil was te diep om uit te klimmen. De boer pakte zijn mobiel en liet hulptroepen aanrukken.
De gewonde wolf werd naar het dierenziekenhuis gebracht, daar opgelapt en op transport gesteld naar Siberië. De kleine geitjes werden bevrijd uit de kuil. De oude bok en het kleine bokje waren de helden van de dag. Het verhaal kwam in de krant en van heinde en ver kwamen de mensen om te kinderboerderij te bezoeken en een selfie te maken met de oude bok die trots rond liep met het kleine bokje in zijn kielzog. Maar ‘snachts ging hij nog steeds de ronde doen, alleen het wachtwoord werd veranderd….maar nooit was er meer een wolf te zien.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2019
Antw.: 3824
Ma Mei 20, 2019 8:37 pm Reageer met quote




Tjonge Anky dat is geen sprookje maar een XXL supersprookje!
Ook deze keer weer erg leuk geschreven.
Ik denk dat ik nu maar eens op pad ga om ook een selfie met die ouwe bok te maken! Laughing


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2019
Antw.: 3824
Ma Mei 20, 2019 8:41 pm Reageer met quote

De tekening is ook prima gelukt, knap gedaan!




Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 1629
Ma Mei 20, 2019 8:59 pm Reageer met quote

Dank je wel Rissy!
Je moet wel naar het oosten hè, vlakbij de grens voor je selfie met de oude bok... Laughing



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2019
Antw.: 3824
Ma Mei 20, 2019 9:36 pm Reageer met quote




Mooie streek, ik maak er meteen een gezellig dagje uit van. Wink


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Pagina 13 van 14 Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3 ... , 12, 13, 14  Volgende

Plaats reactie