Je geheugen, je herinneringen, je gemoed
Filosofie & wetenschap
Plaats reactie


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 5130
Vr Apr 26, 2019 4:41 pm Reageer met quote

Hoe belangrijk is eigenlijk ons geheugen? We hebben allemaal al een wat men vroeger een gezegende leeftijd noemde bereikt, waarbij de achteruitgang van het geheugen (vaak) een wat minder gezegend verschijnsel vormt. Zelf merk ik daar alleen iets van door mijn (ook wat jongere en misschien daardoor met een beter geheugen begiftigde) wederhelft die zich altijd alles beter herinnert en soms in het gesprek gebeurtenissen uit ons verleden tevoorschijn tovert die ik flauwtjes tot aan gewoon niet herinner.
Kennen jullie dat?
En, maakt het eigenlijk iets uit?
Ja, je pincode vergeten, dat is ellende, dat soort praktische zaken bedoel ik hier niet. Ik doel op al die gebeurtenissen in ons verleden die an sich geen enkele praktische betekenis voor ons hebben in het heden.
Het is uiteraard leuk, je de leuke dingen te kunnen herinneren, want dan heb je vaak opnieuw pret wanneer je die ophaalt samen.

Vanmorgen had ik een droom die me bijzonder opgewekt uit mijn slaap deed ontwaken. Ik herinnerde me er wel flarden van maar niet zo duidelijk dat die het plezierige bijna euforische gevoel dat die droom had/heeft nagelaten ontleedbaar maakte.

Wat maakt ons blij, gelukkig, tevreden. Is dat het heden, is dat het verleden, zijn dat concrete gebeurtenissen die daarbij (in dat verleden dan wel het heden dan wel beide) een rol spelen, of ...was het misschien wel wat je droomde vannacht (zonder je daar nog iets van te kunnen herinneren)?

Hoe belangrijk is het wellicht daarbij ook dingen te vergeten, volkomen vergeten te zijn?


Welke rol speelt je geheugen in jouw leven



'Hate is never right, and love is never wrong.'

Roman Kent
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Advertentie











dagmar57



Superlid
Superlid
Lid sinds: 25-3-2017
Antw.: 3188
Vr Apr 26, 2019 5:37 pm Reageer met quote

Een goed geheugen is onmisbaar in mijn optiek.
Ik werk met mensen aan wiens geheugen nogal wat mankeert en ik merk hoe lastig dat is als je dingen niet meer weet (daarom vult mijn doelgroep dit gemis aan met fabuleren oftewel zelfs de gaten opvullen met verzinsels).

Het gestoorde korte termijn geheugen brengt heel veel praktische problemen met zich mee, als je niet meer weet wat je aangeleerde vaardigheden zijn, moet je ze iedere dag opnieuw uitvinden en dat wekt irritatie op, zowel bij jezelf als je omgeving.

Het lange termijn geheugen vergeten maakt dat je niet kunt nagenieten van opgedane ervaringen in je leven en persoonlijk zou ik van die 2 het het lange termijn geheugen het meest erg vinden om die te verliezen.
Dat je niet meer zou weten wie je als kind was en wat je ervaringen waren als kind, als tiener, als twintiger etc.
Als dat nu ook opging voor trauma's zou het nog iets opleveren, maar de ervaring leert dat je trauma's zelden vergeet.
Ook al zou je door geheugenverlies niet precies meer weten van het hoe en wat van het trauma, dan nog zou je onbewust reageren op prikkels die te maken hebben met het trauma. Als je geheugen nog intact is, weet je dan in elk geval nog waar het vandaan komt, nog angstiger lijkt me daardoor als je er onbewust wel op reageert (b.v. als angst) en je weet niet eens waar het vandaan komt............een horror scenario lijkt me dat.


Ik wil heel graag heel oud worden, maar dan wel met een geheugen dat nog werkt, ik zou het niet zo erg vinden als ik een beetje of matig vergeetachtig wordt, dat hoort bij de leeftijd van oud zijn, maar echt je geheugen verliezen lijkt me persoonlijk een ramp.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


virgo



Stamgast
Stamgast
Lid sinds: 20-3-2018
Antw.: 412
Za Apr 27, 2019 1:08 am Reageer met quote

NicolaasP schreef:
Hoe belangrijk is eigenlijk ons geheugen?
Wat maakt ons blij, gelukkig, tevreden. Is dat het heden, is dat het verleden, zijn dat concrete gebeurtenissen die daarbij (in dat verleden dan wel het heden dan wel beide) een rol spelen, of ...was het misschien wel wat je droomde vannacht (zonder je daar nog iets van te kunnen herinneren)?

Welke rol speelt je geheugen in jouw leven

Interessant thema, Nicolaas.
Het geheugen is (bij een gezond persoon althans) niet aan of uit te zetten. Het dringt zich ongevraagd op, bijvoorbeeld bij een geur of een geluid.
Wel kun je in je geheugen gaan graven en proberen je iets weer voor de geest te halen. Voor een deel zal dat lukken, maar meestal ontbreken er hele stukken. Die vullen we dan aan om het plaatje wat completer te maken; iets wat´af´is, oogt en voelt nu eenmaal beter.
Het schrijven van geschiedenis is een goed voorbeeld van geheugenmanipulatie. Als de overwinnaar van een oorlog vanuit de feiten schrijft over de voorbije strijd en je legt die geschiedenis naast het boek van de verliezer, zou je haast gaan denken dat het om twee verschillende oorlogen gaat. Wat Nederlandse kinderen op school lezen over bijvoorbeeld de politionele acties zal heel erg verschillen van wat Indonesische kinderen over die periode leren.
We kneden ons geheugen blijkbaar naar het model dat ons zint.
Of neem het schrijven van een levensverhaal. Omdat we als mens begiftigd zijn met bewustzijn stellen we ons vragen als waarom, waartoe, waarheen? We kunnen niet anders dan proberen een betekenis te ontdekken in wat we om ons heen zien en in wat we meemaken. Schrijven we ons levensverhaal op dan willen we, onbewust, daarin een lijn ontdekken, een verklaring vinden voor ons handelen. We kunnen nu eenmaal moeilijk leven met de gedachte dat het allemaal toeval was of van geringe betekenis. We herinneren ons vooral wat in de gewenste duiding past en wat daarvoor van belang is.
Voeg daarbij dat we allemaal met het klimmen der jaren de neiging hebben een laudator temporis acti (verheerlijker van het verleden) te worden. Die hang is een grote geheugenvertroebelaar.
Ten slotte: vanuit de psychologie is ook bekend dat we ons veel meer herinneren van de jaren tussen 18 en 30 (de tijd waarin we voor het eerst en heel bewust belangrijke dingen meemaakten (werk, gezin) dan uit de relatief saaie jaren van de middelbare leeftijd. Ons geheugen schuift dus nogal selectief bepaalde perioden naar de voorgrond.
Als ik ooit mijn levensverhaal schrijf, zet ik naast elke kilo papier een kilo zout. Mijn verhaal bevat de waarheid die ik graag als dé waarheid wil zien. Niks mis mee, maar ik weet nu al dat ik erg weinig geloof zal hechten aan de geschiedenis van mijn leven. Het zal vooral interessant zijn voor de generaties ná mij. Zelf heb ik mij verzoend met de gedachte dat betekenis geven aan mijn leven niet zo nodig hoeft. Het verandert immers niks aan wat geweest is en wat nog komen gaat. Het blijft leuk erover te mijmeren zolang je er niet te veel waarde aan hecht.


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


NicolaasP



Superlid
Superlid
Lid sinds: 31-3-2010
Antw.: 5130
Za Apr 27, 2019 11:24 am Reageer met quote

Virgo, bedankt voor je buitengewoon boeiende reactie die oneindig veel vertakkingen van het onderwerp mogelijk maakt, want zoals uit je beschouwing te destilleren valt: we zijn een verhaal, een (vaak steeds weer geredigeerde) bloemlezing van herinneringen, en dat geldt niet alleen voor ons ik, voor hoe we onszelf zien en ook voelen/ervaren, maar net zo voor alles wat ons bewustzijn vult: de gehele wereld, ons gehele bestaan.
Dat redigeren van herinneringen neemt af naarmate we ouder worden. In je jeugd waarin zoveel als nieuw beleefd wordt en zich zoveel voordoet waar je zo graag je identiteit aan zou willen hechten is dat een heksenketel in je hoofd. Hoe langer je leeft, hoe meer je erachter bent gekomen wat je van het leven verwachten kan, en wat voor jou helaas niet in het vat zit. Je identiteit, die bloemlezing van herinneringen, heeft zich geconsolideerd.
Sommige mensen vinden dat fijn en ervaren die fase zelfs een soort toppunt van harmonie (tevreden zijn en eigenlijk niets meer diep verlangen, oud en der dagen zat omdat je vindt dat je een rijk gevuld leven genoten hebt waar niets meer aan toe te voegen valt), sommigen -die het allemaal totaal anders hadden gewild en zich erg tekortgedaan voelen door het lot, de omstandigheden of waardoor dan ook- vinden dat misschien tragisch, oneerlijk, onrechtvaardig.

Ik denk dat je die uitkomst misschien enigszins reguleren kunt door in jezelf na te gaan hoe je precies terugkijkt op je leven, hoe die bloemlezing die zich als vanzelf gevormd heeft precies is samengesteld. Je kunt daar best bewust een beetje aan gaan zitten frutselen denk ik, jezelf er dus toe zetten zaken uit het verleden die sterk aan de oppervlakte liggen en dus nog sterk je dagelijks gemoed bepalen op een andere manier in ogenschouw te nemen indien ze een negatieve impact lijken te hebben op je gemoed: was het allemaal nou wel zo erg, hebben we er ook niet veel van geleerd, zouden we het hebben willen missen, kunnen we er eigenlijk niet vreselijk om lachen als je het allemaal nog eens als een Woody-Allen-film voor je laat afspelen....... En anderzijds kun je denk ik ook de plezierig-stemmende herinneringen meer naar de oppervlakte toe halen en het verhaal dat je voor jezelf vormt nog wat vrolijker te maken.

Wat Dagmar aankaart, daar kunnen we ook mee te maken krijgen op oudere leeftijd. Dat we nog wel de impact van zaken uit het verleden meemaken (of eigenlijk 'zijn') maar helemaal niet meer weten waar die betrekking op heeft.
Dat had ik gister met die droom waaruit ik ontwaakt was. Daar waren nog enkele flarden van overgebleven die wanneer ik ze ophaalde mij een geweldig plezierig gevoel bezorgden maar zonder dat die dat verklaarden. Er moeten in die droom meer dingen gebeurd zijn die ik me niet meer herinneren kon die dat geweldig fijne gevoel dat nog door bleef ebben in die overgebleven flarden teweeg hadden gebracht.

Waar Dagmar op wijst dat mensen die gedementeerd zijn soms continu bestookt worden door angsten die met zaken uit hun verleden te maken hebben waar niet meer bij te komen valt, dat lijkt me het gruwelijkste wat een mens maar kan overkomen.
Ik heb dit van nabij wel meegemaakt bij mensen bij het vrijwilligerswerk dat ik een tijd heb gedaan in enkele verzorgingstehuizen.
Je verleden niet meer kunnen reconstrueren en er toch met almaar opvlammende angsten door achtervolgd worden in je gevoelsleven: is er een gruwelijker marteling voor te stellen...
Maar ik heb ook een oude vrouw gekend bij wie juist het omgekeerde het geval was. Van het lange termijn- alsook het korte termijngeheugen was niets meer over. We konden met haar een rondje om de kinderboerderij lopen en had ze bij aanvang al de geiten gezien en daar vrolijk op gereageerd, bij het eind van het rondje wanneer we opnieuw bij de geiten aankwam kon ze net zo blij verrast reageren: kijk daar, geitjes!
Altijd was ze vrolijk, om alles en om niets. Niets en niemand herinnerde ze zich meer, geen enkele naam, geen enkele stad, gebeurtenis maar altijd reuze blij en opgetogen. Dat gemoed dat had ze overgehouden uit haar verleden, dat was nog haar enige geestelijke bezit, maar wel het allermooiste dat je kunt hebben. 'Als je maar gelukkig bent' , zo is het toch?



'Hate is never right, and love is never wrong.'

Roman Kent
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de homepage


Pagina 1 van 1

Plaats reactie